De Gadgetmensch

Geplaatst: 3 augustus 2011 in Blog
Tags:, , , , ,

Vroeger hadden mensen geen smartphones of tablet PC’s. Een gewone telefoon was al een hele happening. En computers? Die bestonden alleen in spannende boeken met Aliens en ruimteschepen.
Als de buurman, die schele van schuin tegenover op nummer 3, op zondagavond zijn transistorradio tevoorschijn haalde om ermee naar vreemd klinkende trompet muziek te luisteren (het was “Iets Amerikaans”), dan stond je als 6-jarig jochie met je snotterige neus tegen het net gelapte raam aangeklampt met open mond te kijken. Naast de rest van de buurkinderen. De buurman (ja, die schele), zijn vrouw en 8 kinderen zaten gezamenlijk in een keurig kringetje rond de radio braaf te luisteren. Het haar gekamd. Zondagse kleren aan.
Een radio, dat was wat zeg. En zonder platen. Het ding ving zomaar muziek op vanuit de lucht. Pure magie. Het mooiste dat je ooit gezien had. Techniek bestond amper. Het geavanceerdste dat een mens in, laten we zeggen, de jaren 20 van de vorige eeuw, kon dat was een bedkruik. En dat was het. En men was gelukkig.

Langzaam kwam er meer. Een ijskast. Een radio. Een TV. Een kleuren TV. Een telefoon. Een computer. Een mobiele telefoon. Het internet. Laptops. Tamagotchi. Navigatie. Tablets. Smartphones. Mobiel internet. En ga zo maar door. Het kroop ons leven binnen in de loop der jaren. Was een mobiele telefoon iets waar iedereen eind jaren 80 vol bewondering naar keek in “Miami Vice”, tegenwoordig loopt elke 12-jarige snotneus rond met een mobieltje.

Laat ik eerst zeggen dat ik er enorm van hou. Ik ben gek op gadgets en de ontwikkeling ervan. Maar toch wil ik graag even aan eenieder van u mededelen dat ik langzaam aan hersencapaciteit aan het inboeten ben. En dat is allemaal de schuld van deze bewuste gadgets. Zo stilletjes aan nemen deze dingen een deel van onze hersenfuncties over. En het gaat zo geleidelijk en gladjes dat we er geen erg in hebben. De gadgets om ons heen nemen makkelijker bezit van ons brein dan menig sekteleider in zijn natste collectieve-zelfmoord-plannende-droom zou kunnen dromen. En we vinden het allemaal prima.

Neem nu TomTom. Het is geweldig. Je neemt plaatst achter het stuur, tikt op het schermpje in waar je heen wilt en je volgt het monotone geratel tot je in de uithoek bent waar je wilde zijn. Makkelijk toch?

Absoluut. Je komt op plekken waar je normaal niet zonder echtelijke ruzie en een achterbank vol jankende kinderen was gekomen. Maar dat is het juist. Het is té makkelijk. Je doet niks meer. Omdat de dame (of heer) in het navigatieapparaatje alles voorkauwt, heb je zelf amper nog een idee hoe je op de plek van bestemming bent aanbeland. Ben je over de A20 gekomen? Of de A1? Kwam je door Utrecht? Of ben je langs Appelscha gereden? Je weet het niet. En het boeit je niks. Want de volgende keer redt de TomTom je toch wel weer.

En toch jeukt mij dit persoonlijk. Het hele aspect van voor aanvang dagenlang kaarten uitpluizen en kladblokken vol routebeschrijvingen volpennen is een verloren ambacht. Je gaat zitten en je weet dat je er toch wel komt.
Een luiheid die je hersenen lamlegt. Want waarom zelf nog nadenken als het gedaan word?

De allergrootste hersenverderver is nog wel de smartphone. Dit ding heeft zijn weg ons leven ingeramd en zich met weerhaken vastgeklemd om nooit meer los te laten. En het werkt. Het is ondertussen een uitbreiding van ons brein geworden. Want waarom zou je dingen onthouden als je ook ten alle tijden Wikipedia bij de hand hebt? En alle dingen die je niet moet vergeten, je zet ze toch gewoon in je agenda? Het ding waarschuwt je wel als het zover is. Niks geen knoop in je zakdoek, een kruisje met pen op je hand of een voorhoofd vol Post-it’s.

Het is gewoon te makkelijk. Het is voor mij zo stilaan een natuurlijk iets geworden om m’n iPhone bij de hand te houden en er vrij achteloos naar te grijpen als ik iets wil weten. Het is mijn externe back-up. En het werkt. Al merk ik dat ik zelf steeds minder dingen ga onthouden. Steeds meer dingen hóéf te onthouden.
Jeugdementie of het nieuwe functioneren van de 21e eeuws gadgetmens? Een volgende stap in de evolutie misschien? De Homo-Gadgetiens?

Het klinkt logisch. En waarom ook niet. Misschien maak ik me wel veel te druk en denk ik er veel te veel over na. Ach ja. Dat moet ik ook gewoon niet doen. Ik laat het voortaan wel weer lekker aan m’n iPhone over. Net zo ontspannend.

20110803-080102.jpg

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s