De Kleuter en de Kraal

Geplaatst: 7 augustus 2011 in Blog, Vroeger
Tags:, , , ,

Vroeger, op vierjarige leeftijd al, was ik een buitengewoon slim kind. Ik dacht toen al na over van alles, en de woorden “kan niet” kwamen in mijn woordenboek niet voor. Dit mag u arrogant vinden, u mag het zelfs compleet de grond instampen, maar het is nu eenmaal gewoon de waarheid. Laat ik een korte uitleg geven.

Ik vond het een hel vroeger op de basisschool, dat “alles gezellig samen doen op een infantiele manier”. Niet dat ik het niet naar m’n zin had, maar ik hield daar gewoon niet zo van.
Het was ook nog een christelijke basisschool waar, zeker in de hogere klassen, af en toe uit “De liedjesbijbel” gezongen moest worden. En dan omstebeurten kiezen. Ik ging altijd voor het Wilhelmus. Het eerste en zesde couplet. Heerlijk. En dat vind ik nog geweldig. Maar dat kan ook gewoon indoctrinatie uit die periode zijn, ik weet het niet.

Als het mooi weer was, dan werden de hele hordes kleuters al onrustig. Want als het mooi weer was, dan kon de juffrouw wel eens besluiten de brandslang uit te rollen om al die groepen kinderen half blind te spuiten met de brandslang. Dat vond iedereen geweldig. Ik verdenk sommige er zelfs van het hele jaar nergens anders mee bezig te zijn geweest dan met dat. Ik niet. Ik had er een hekel aan. Sterker nog, ik deed er gewoon niet aan mee. Desnoods met een hoop drama en gejank. Het hielp.

Laat ik voor de onwetenden onder u even een beeld schetsen. Ongeveer 50 gillende kleuters op een schoolpleintje waar zich tevens de zandbak bevond. En zoals u weet hoe dat gaat met een zandbak, ligt er na verloop van tijd meer naast dan dat er nog inzit. Over het hele schoolplein dus. Combineer dat met wild spartelende kleuters, water, emmertjes, schepjes en een “panisch voor viezigheid” kind (ondergetekende) en voilà. Welcome to hell.
Ik zat liever binnen de lijmpotjes leeg te eten. En dat is echt waar.

Ik ging gewoon liever zelf op ontdekkingstocht. Het begon al in groep 1. Dingen als samen liedjes zingen en overdreven tot 5 tellen of met z’n allen naar een plaatje van een schaap kijken om vervolgens na elkaar te vertellen dat het toch echt een schaap was, had ik vrij vlot gezien. Ik was iemand die constant geprikkeld moest worden om er enigszins de aandacht bij te houden. Een ding dat overigens nog steeds onveranderd is. Ach, niemand is perfect toch?

Hoe dan ook, op een dag, het zal eind 1989, begin 1990 geweest zijn, kwam deze jongen op een briljant idee. Het bleek de aanzet tot een verhaal dat volgens mij vandaag de dag op de bewuste basisschool nog steeds de ronde doet.
Zoals elk kind was ik op vierjarige leeftijd verkouden. Niets aan de hand. Een paar keer neusdruppels en het kleine neusje was zo weer ontdaan van al die ophopingen. En daar begon het. Op een ochtend vroeg ik aan m’n moeder hoe het toch kon, dat ik die druppels die in m’n neus gedrupt werden, in m’n mond kon proeven. Uitgebreid legde m’n moeder vervolgens uit dat dat kwam omdat je mond, je neus én je oren met elkaar verbonden waren, van binnenuit je lichaam. Ik vond het een wonder.
Diezelfde ochtend in groep 1, zat ik er terwijl ik bezig was met een set kralen, nog steeds aan te denken. En toen kwam het. Terwijl ik met de kralen bezig was (het was zo’n wit plankje waar je met de kralen figuurtjes op kon leggen) bedacht ik een meesterlijke theorie. Want, als de neusdruppels door m’n neus in m’n mond kwamen, waarom een kraal dan niet? En dus verdween er vol goede moed een donkerblauwe kraal door m’n neus naar binnen. Ik wachtte af. Maar er gebeurde niks. Geen kraal die in m’n mond uitkwam.

En toen de paniek, toen de juffrouw eindelijk doorhad wat er aan de hand was. Zelfs de directeur kwam kijken. Er heerste chaos. Mijn moeder werd gebeld. Ze kon m’n vader op z’n werk niet bereiken (geen mobieltjes). Samen met de buurvrouw kwam ze me ophalen, de huisarts was al gebeld.
Ik was onder de indruk en had eigenlijk geen idee wat er allemaal gebeurde. Pas toen we bij de huisarts in de wachtkamer nog even moesten wachten, moest ik huilen. En flink ook. Door de verkoudheid was het één grote optocht van snot. Een optocht die vrij plotseling werd vergezeld door…
De kraal!! Uit m’n neus. Dat dan weer wel. De opluchting was groot. Na een check van de huisarts mocht ik gaan.

Pas toen ik later vertelde waarom ik het had gedaan, begon het te dagen. Nog jarenlang heb ik het op die school moeten horen. En tot het eind aan toe, heeft het kralenspel dienst gedaan in groep 1. Minus één donkerblauwe kraal.

Ik zou willen dat ik hem nog had. Maar helaas. Hoe het met de kraal is afgelopen, weet eigenlijk niemand.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s