Danny’s All-Time Favourite Songs; Part I

Geplaatst: 20 november 2011 in Danny's All-Time Favourite Songs, Muziek
Tags:, , ,

I Am…I Said – Neil Diamond (1971)

Ja. I Am…I Said van Neil “The Dime” Diamond. Keihard één van mijn meest favoriete liedjes ooit. Maarja, daarom staat hij ook in deze lijst.
Het is een geweldig nummer. Begint rustig, gaat over in een wat drukker refrein waarin Diamond haast smekend probeert uit te leggen dat hij écht is wie hij zegt te zijn. Maar niemand luistert. Zelfs niet de stoel. Treurig. Het nummer eindigt na nog een prachtig couplet in een schreeuwende Neil die nogmaals claimt het echt te zijn. Zoals hij al zei, “I Am!!!”. Prachtig.

Waarom ik het zo geweldig vind kan ik niet precies vertellen. Het is ook lastig uit te leggen. Muziek raakt je op verschillende manieren. En dat doet dit nummer ook. Persoonlijk vind ik Neil Diamond een waanzinnig goed artiest. Een persoon die vandaag de dag zwaar onderschat word en waar zelfs een beetje lacherig over gedaan word. Het is een beetje het “Frans Bauer Effect”. Je mag er niet publiekelijk van houden. En dat is vreselijk zonde. Ik heb hem twee keer live mogen zien en die twee concerten waren twee van de beste performances die ik óóit gezien heb. Zonder twijfel.
I Am…I Said is één van Diamond’s meest bekende en zonder twijfel ook één van zijn beste nummers. Het nummer blijft boeien. Live snijdt het door merg en been. Het is een verhaal dat vertelt word. Een persoonlijk verhaal dat Neil vertelt. En dat hoor je.
Ik kan er eindeloos naar blijven luisteren. Het is, en het blijft hopelijk nog héél lang, een dijk van een nummer. Als ik de CD Stones ouderwets grijs had kunnen draaien, dan had ik ongetwijfeld al aan mijn 15e exemplaar toe geweest. En that says it all.

Favoriete Lyric;
“But I got an emptiness deep inside, and I’ve tried, but it won’t let me go.
And I’m not a man who likes to swear but, I never cared for the sound of being alone!!
“I am,” I said.To no one there.
An no one heard at all not, even the chair.
“I am,” I cried!! “I am,” said I!!
And I am lost, and I can’t even say why. Leavin’ me lonely still…”

Emma – Hot Chocolate (1974)

Soms zijn er van die bands waarvan iedereen de nummers jaren na dato nog uit volle borst meezingt, maar waarvan niemand eigenlijk nog weet van wie of wat het nu eigenlijk was. Uiteraard zijn er de vele one hit wonders die in de loop der jaren de revue gepasseerd hebben, dus die mag je vergeten. Anders word het als een complete band vergeten word die vele hits gehad heeft. Hot Chocolate is zo’n band. Een Britse band die in hun thuisland maar liefst 13 top 10 hits hebben gehad waaronder een nummer één hit.
Maar ook internationaal waren vele van deze Britse top 10 noteringen enorme hits. Het is daarom extra beschamend dat de band eigenlijk compleet vergeten is. Zonde.

Een nummer dat mij erg dierbaar is, is Emma. Een langzaam nummer dat een erg verdrietig verhaal verteld. De zanger verteld een verhaal over zichzelf en zijn jeugdliefde die zichzelf na een mislukte acteercarrière van het leven beroofd ergens op een koude decemberavond. Kort samengevat.
Heel triest natuurlijk, maar mede door de geweldige stem van Errol Brown, het hartverscheurende einde en het catchy basslijntje een waanzinnig goede plaat.
Ik blijk, misschien volkomen onbewust, een beetje een vreemde voorliefde voor nummers die een vreselijk verhaal vertellen te hebben. Het zal in deze lijst nog vaker terugkomen. Maar dat terzijde…

Alleen al hoe dit nummer begint, is episch. Dat basslijntje. Damn.

Favoriete Lyric;
“Emmaline …
Aaargh!! Emmaline!!
Aaargh!!! Emma, Emmaline…
Aaargh!!! Emma, Emmaline …”

Both Sides, Now – Joni Mitchell (uitvoering 2000)

Joni Mitchell. Het ietwat verlegen flowerpower meisje dat in de 60’s bekendheid verwierf met haar nummers en op Woodstock tot ongekende hoogte steeg. Na vele jaren en 8 Grammy’s, bracht ze in 2000 een conceptalbum uit. Met een compleet orkest beschreef ze verschillende relaties. Ook het door haar geschreven nummer Both Sides, Now uit 1969, tevens de titeltrack van dit album, word uitgevoerd onder begeleiding van het orkest. En dat is wonderschoon.

Both Sides, Now in deze, nieuwe, uitvoering is een haast totaal ander nummer dan het origineel. Maar zoveel mooier. Zoveel intenser. En zoveel beter.
Ik ben ongelooflijk veel van dit nummer gaan houden. Het heeft me geholpen in een aantal donkere perioden in m’n leven. En dat doet het nog steeds. Er gaat geen luisterbeurt voorbij die ik zonder huizenhoog kippenvel doorsta. Dit nummer hakt er vol in, keer op keer.

Luisteren is misschien de beste optie. Want voor mij betekent dit nummer zoveel dat ik het met nog geen 10.000 woorden zou kunnen beschrijven. Het is deel uit gaan maken van mijn leven. En het zal deel uit gaan maken van mijn dood. Want dit nummer word tijdens mijn uitvaart gedraaid. Dat staat vast. Letterlijk zelfs.

Favoriete Lyric;
“But now old friends are acting strange, they shake their heads, they say
I’ve changed. Something’s lost, but something’s gained, in living every day.

I’ve looked at life from both sides now, from, win and lose, and still somehow It’s, life’s illusions I recall.
I really don’t know life at all”

House of Cards – Radiohead (2008)

Eerlijk gezegd heb ik geen idee wat dit nummer in deze lijst doet. Nou ja, ik bedoel, het is een waanzinnig nummer. Maar ik weet eigenlijk niet waarom.
Ten eerste; Radiohead. Ik heb er nooit veel mee gehad. Het is naar mijn idee maar een beetje een vage band die vooral door mensen in (amateur)bandjes begrepen lijkt te worden. Ze zijn ongrijpbaar voor het “gewone” publiek zo lijkt het. Het is ook een rare band. Want wat weten we nou eigenlijk van ze? Niets. Ja, dat ze vaag zijn. De cirkel is weer rond.

Hoe dan ook, House of Cards van het album In Rainbows, dat minstens zo vaag als de band zelf was, heeft mij altijd gefascineerd. Vanaf de eerste luisterbeurt was het raak. En het blijft maar boeien. Het verveeld niet. En dat is knap. En al helemaal voor Radiohead. Want je vind ze of geweldig, óf volkomen kut.

Favoriete Lyric;
“I don’t wanna be your friend, I just wanna be your lover.
No matter how it ends, no matter how it starts”

And I Love Her – The Beatles (1964)

The Beatles. Wat kan ik er nog over zeggen? Persoonlijk vind ik het de grootste band die ooit bestaan heeft. Een band die tot op de dag van vandaag een grote rol speelt in de muziek. En dat valt niet te ontkennen. Hoe dan ook, het zal wel altijd één van de grootste muzikale discussies ooit blijven.

Maar daar gaat het in deze niet om natuurlijk. Het gaat om de muziek. Mijn muziek. And I Love Her in dit geval. Eén van de eerste nummers waarvan de titel halverwege een zin in weggeplukt. Want je kunt er van alles voor zetten. McCartney vond het een stoere vondst.

En het is zo’n geweldig nummer. Zo klein, zo eenvoudig, maar het blijft onder je schedeldak rondzingen als een eindeloze echo. Het riffje. Het muzikale intermezzo in het midden waarvan je het aanroeren van de snaren bijna fysiek kunt voelen. Het typische getok op een stukje hout door Ringo. McCartney zijn stem op zijn top. Prachtig. Het is altijd één van mijn favoriete Beatles nummers geweest, misschien juist door de eenvoud.

In 2009 heb ik Paul McCartney zien spelen in het Gelredome. Een grote wens ging in vervulling. En hoe.
Het was vanaf de eerste minuut raak. Allereerst de onvermoeibare Sir Paul die met zijn charme het gehele Gelredome om zijn vingers wond natuurlijk. Maar bovenal de muziek. Ruim 3 uur lang ging McCartney door, ondersteund door zijn al even indrukwekkende band.
De grootste shock moest echter nog komen. Ergens halverwege de show werden ineens de eerste onmiskenbare akkoorden van And I Love Her ingezet. Ik zat vastgenageld op mijn plek. Van alle Beatlesongs die er zijn, van al die honderden nummers, besloot Sir Paul deze te spelen. Het heeft zo moeten zijn. De gehele 3,5 minuut heb ik met wijd open mond zitten luisteren, ontroerd door elke noot. Het was mijn beste concert ooit.

Favoriete Lyric;
“Bright are the stars that shine, dark is the sky.
I know this love of mine, will never die, and I love her”

Song for Guy – Elton John (1978)

Kan een puur muziekaal nummer een grote hit worden? Ja, absoluut. Denk bijvoorbeeld aan Vangelis en Mike Oldfield, of aan Tiësto om maar eens wat voorbeelden te noemen.
Maar kan een groots artiest die al vele hits heeft gehad, gewoon, gezongen nummers, het ook? Het antwoord is ja.

Elton John bracht in 1978 het vrijwel geheel muzikale nummer Song for Guy uit. Het 6,5 minuut durende nummer bestaat uit niet meer dan hoofdzakelijk Elton op de piano, in de loop van het nummer ondersteund door een synthesizer en wat getingel-tangel. En toch is het een boeiend nummer. Best knap.

Maar wie is die Guy eigenlijk? Elton;

“…As I was writing this song one Sunday, I imagined myself floating into space and looking down at my own body. I was imagining myself dying. Morbidly obsessed with these thoughts, I wrote this song about death. The next day I was told that Guy (Burchett), our 17 year-old messenger boy, had been tragically killed on his motorcycle the day before. Guy died on the day I wrote this song.”

Zoals ik eerder al zei, ik heb wat met lugubere nummers. Maar dat neemt niet de schoonheid er van weg. Het is een geweldig nummer. Zo geweldig zelfs, dat ik er al geruime tijd elke morgen mee wakker word. Song For Guy is mijn wekkergeluid. En dat is helemaal geen straf.

Favoriete Lyric;

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s