Danny’s All-Time Favourite Songs; Part II

Geplaatst: 30 november 2011 in Danny's All-Time Favourite Songs, Muziek
Tags:, ,

Drowse – Queen (1976)

Queen. De eerste band waar ik echt “fan” van was. Als 6-7 jarig jochie beluisterde ik thuis bijna dagelijks het befaamde donkerblauwe album met het gouden logo; Greatest Hits II. Ik kon er geen genoeg van krijgen. Sinds die tijd, toch alweer bijna 20 jaar geleden, we worden oud, ben ik liefhebber geweest. En dat ben ik nog steeds wel.
Maar wat is dan een favoriet nummer? Dat is best lastig. Dus je gaat filteren. Mijn favoriete Queen periode? De beginperiode. Zonder twijfel. Van Queen tot aan Jazz. Tjezus. Wat was dat een slecht album zeg…
Maar goed, een band experimenteert en maakt dus fouten. Ook respect waard toch?
Ok, dus ik filter verder. Van die beginperiode, wat is dan het beste album? Dat word al lastiger. Maar ik ga voor Sheer Heart Attack, A Day at the Races en A Night at the Opera. Een top 3 in willekeurige volgorde. Maar dan, wie staat er op de hoogste trede? Hou ik het spannend? Nee. Ik kroon ontegenzeggelijk A Day at the Races tot mijn favoriet. Waarom? Simpel, het is en blijft van begin tot eind een feest. Rare geluidjes, waanzinnige gitaarsolo’s van de epische Brian May, extreem veel lagen en een wall of sound waar je een huis tegenaan kunt metselen. Het gaat nooit vervelen.
En dan mijn favoriete nummer. Ik kan er een heel verhaal van maken, maar dat is Drowse. Vooral tekstueel erg sterk. Mijn favoriet. En dat is best bijzonder gezien het feit dat hij word gezongen door Roger Taylor, en niet door Mr. Queen himself, Freddie Mercury.

Blijft er voor mij echter nog maar één vraag over, elke keer als ik naar dit nummer, of überhaupt iets van Queen luister; Hoe zou het in godsnaam met John Deacon zijn?

Favoriete Lyric;
“Never wanted to be, the boy next door. Always thought I’d be, something more.
But it ain’t easy for a small town boy, It ain’t easy at all.
Thinkin’ it right and doin’ it wrong, It’s easier from an arm chair.
Waves of alternatives wash over my sleepiness, have my eggs poached for breakfast, I guess…”

(Helaas geen video van kunnen vinden…)

Never Tear Us Apart – INXS (1988)

Hoe het trieste verhaal precies verlopen is met de zanger van INXS, Michael Hutchence, weet ik niet eens eigenlijk. Maar dood is hij. En dat is jammer natuurlijk.
Van de band weet ik ook vrij weinig. Tuurlijk, hits als Suicide Blond en New Sensation zing ik uit volle borst mee. “Wie niet?” zou ik haast zeggen. Maar verder? Geen idee. Ik dacht tot voor kort zelfs dat ze Amerikaans waren. Blijken ze Australisch te zijn. Ook blijken ze nog steeds te bestaan. Zonder Hutchence. Want die is dus dood.

Hoe dan ook, dit nummer, dat ik gelukkig wel ken, is één van mijn All-Time favorieten. Het geeft zelfs energie. Alles klopt gewoon en loopt zo lekker samen in het nummer. Het begin met de strijkers. De stem van Hutchence die het eerste couplet inzet, nog een beetje rustig, en dan na een stukje refrein die paar seconden stilte gevolgd door de bass. En dan de drums weer gevolgd door een haast schreeuwerige Hutchence. Waanzinnig. Er komt zelfs nog een saxofoon aan te pas.

Maar buiten de indrukwekkende opbouw van het nummer is de tekst ook wonderschoon. Ok, een beetje zweverig misschien, maar dat is alle poëzie. Want dat is het. Pure poëzie.

Oh, en de videoclip is ook geweldig. Geschoten in Praag. Mooi die sfeer.

Favoriete Lyric;
“I told you. That we could fly!
‘Cause we all have wings. But, some of us, don’t know why!!”

Some Riot – Elbow (2008)

Een favoriete band. Die hebben we allemaal. Soms al vele jaren, soms tijdelijk, maar altijd is er een favoriete band. Bij mij zijn het er meerdere. De lijst bestond tot een jaar of 4 geleden enkel nog uit 2 namen. Queen en The Beatles. Tuurlijk, ik hou van alle muziek dus ook van meerdere bands, maar een favoriete band is volgens mij een band waarvan je toch minimaal 85% van de nummers feilloos meezingt. Liggend in een slaapzak voor een postkantoor is echt niet nodig, evenals gillend flauwvallen tijdens een concert. Er zijn grenzen. De liefde voor een band laat zich volgens mij niet meten door het aantal vierkante meter posters aan de wanden van je huis of de obsessieve verzamelwoede van alles wat ook maar in de buurt komt van een favoriete band. Nee, een favoriete band is een band waar je met liefde naar luistert en waarvan je dus alles meezingt. Het zit van binnen. Hetzelfde geldt uiteraard ook voor alle overige artiesten.

Zoals gezegd, tot een jaar of 4 geleden bestond mijn lijstje uit 2 namen. Tegenwoordig zijn het er 3. Aan mijn lijstje is namelijk Elbow toegevoegd.

De Britse Band uit Manchester die het afgelopen jaar eigenlijk wat bekender begint te worden door onder andere hun vele festival optredens, maar die onder de échte muziekkenners al vele jaren een erg hoog aanzien genieten. Hun album The Seldom Seen Kid is voor mij persoonlijk zonder twijfel één van de beste albums ooit gemaakt. En dat is niet eenvoudig. Ik ben nogal kritisch. Maar dat is een andere discussie.
Ik vond het daarom ook vreselijk lastig om voor een nummer te kiezen. Als ik puur op mijn gevoel af ga, dat doe ik altijd, dan komt toch Some Riot bovendrijven. Maar het is minstens zo mooi als de rest.

Ik wil graag iedereen een kleine tip meegeven. Koop het album The Seldom Seen Kid en beluister het. Minimaal 4 keer. Ik weet zeker dat u er van gaat houden. Het vreet je op.

Favoriete Lyric;
“I think when he’s drinking he’s drowning some riot. What is my friend trying to hide?”

It’s Midnight – Elvis Presley (1974)

Elvis Presley. De zweterige vadsige man in het witte pak die in foute Casino’s al even foute liedjes ten gehore bracht.

Tenminste, dit is het beeld dat er heerst bij een groot deel van u allen. En dat is zo zonde.

U raadt het al, ik ben een fan. Al heb ik een hekel aan dat woord. Hoe dan ook, Elvis is waanzinnig. Vraag me niet waarom, ik werd immers geboren toen Elvis al lang en breed onder een koperen grafsteen op zijn buik in z’n eigen tuin lag, maar het zit diep.

In 2008 heeft dit zelfs geresulteerd in een 3 daags bezoek aan Memphis. Jawel, Ik ging naar Graceland. Met Paul Simon neuriënd in m’n achterhoofd in de voorgaande weken, I’m going to Graceland, Graceland, Memphis, Tennessee, I’m going to Graceland,
werden de verwachtingen steeds groter. Het kon alleen maar enorm tegenvallen, een grote zeepbel. Eén grote commerciële treurnis waarbij je over de Elvis imitators en jankende Japanners struikelt. Lijkenpikkerij van de bovenste plank.

Maar ik moet u teleurstellen. Het was geweldig en deed me meer dan ik van tevoren gedacht had. Graceland heeft diepe, diepe indruk gemaakt. Ik ben blij dat ik persoonlijk The King mijn laatste eer heb kunnen bewijzen.

En dan de muziek. Het is zoveel. En zoveel goeds vooral. En toch is It’s Midnight één van mijn favoriete Elvis nummers. Maar heel nipt, dat wel. Gewoon luisteren en genieten.

Favoriete Lyric;
“Funny how things have a way of looking so much brighter in the day light”

Ashes to Ashes – David Bowie (1980)

Bestaat er zoiets als toeval? Geen idee. Maar dit is een mooie.

David Bowie is natuurlijk een icoon. De ietwat vreemde man die altijd vernieuwend is geweest en die maar niet ouder leek te worden. Een held.
Alhoewel het tegenwoordig angstvallig stil is ronde deze grootheid, valt er natuurlijk nog steeds genoeg te genieten van zijn vele oude hits. En dat zijn er veel. Twee van mijn lievelingsnummer zijn altijd Ashes to Ashes en Life on Mars geweest. En wat wil het toeval (kijk, daar is hij), een aantal jaar geleden maakte de machtige BBC de 2 series die zouden uitgroeien tot mijn favoriete TV series, u voelt hem al aankomen; Life on Mars en Ashes to Ashes. De nummers van Bowie spelen in de serie inderdaad een zeer prominente rol. Waanzinnig. Ga dit zien mensen. Verplicht haast.

De videoclip van Ashes to Ashes is er typisch één van Bowie in die periode. Laat ik zeggen dat je aardig doorgesnoven moet zijn om een dergelijke clip vorm te kunnen geven. Maar het heeft er echter wel voor gezorgd dat het een classic is geworden. Bowie als raar Pierrot clowntje die half verzuipt. Denk ik. Of iets in die richting.

Het nummer is, ook zonder clip, extreem vaag, maar al net zo extreem lekker. Rare geluiden, daar zijn ze weer, daar hou ik van. De synthesizer en de herkenbare elektronische melodie. Het heeft iets lugubers. Maar dat is zeker geen straf in deze.

Favoriete Lyric;
“I’ve never done good things. I’ve never done bad things. I’ve never done anything out of the blue, woh-o-oh”

Disney Girls (1957) – The Beach Boys (1971)

The Beach Boys zijn even ongrijpbaar als waanzinnig. Maar er zijn weinig bands die zo duidelijk zijn voor de luisteraar. Je vind ze waanzinnig of je vind ze niks. Niets meer, niets minder.
Het album Pet Sounds is een iconisch album. De vele hits zijn al even indrukwekkend. Maar inderdaad, je moet er van houden.
Disney Girls, eigenlijk nog met de toevoeging “(1957)”, is een indrukwekkend nummer. Rustig, nostalgisch en typisch Beach Boys. Het is geschreven door eigen een stille Beach Boy, Bruce Johnston. De man kwam pas laat bij de groep, maar deed aardig zijn best. Zijn meest memorabele nalatenschap is wellicht Disney Girls.

Het nummer wekt haast vanzelf de sfeer van de winter op en doet verlangen naar een haardvuur en een kop warme chocolademelk. En dat terwijl ik een hekel heb aan beide. Ik bedoel.

Heerlijk.

Favoriete Lyric;
“Darkness goes and softness shows
A changing style”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s