Soundtrack van mijn jeugd

Geplaatst: 22 januari 2012 in Blog, Muziek, Vroeger
Tags:, , , , , , ,

Bij ons thuis stond vroeger altijd de radio aan. Niet hard, maar net hard genoeg. “Achtergrondmuziek” zou ik het willen noemen. Er was altijd muziek. Op de meeste oude video’s, meestal gefilmd tijdens één van mijn verjaardagen, was de radio hoorbaar. Het maakte niet uit wanneer het was, er klonk muziek op de achtergrond.
Als ik wel eens bij mensen op visite ging of ik ging spelen bij een vriendje of vriendinnetje, dan viel het me altijd op hoe stil en daardoor haast angstaanjagend het bij anderen eigenlijk was. Het gaf me een naar gevoel. Lang wist ik niet waardoor dit kwam, maar later ontdekte ik dat het kwam door de doodeenvoudige reden dat er bij al die mensen nooit een radio aan stond. Ik miste het dus onbewust.

Mijn moeder was de aanstichter van dit onbewuste stukje indoctrinatie. Het eerste dat zij ’s ochtends deed na het opstaan was de radio aanzetten. Pas hierna vervolgde ze haar ochtendroutine. Ik wist daardoor niet beter dat het zo hoorde, de radio aan. Naar mijn idee had de hele wereld vanaf het opstaan al de radio aanstaan. Want dat deed mijn moeder toch ook? Dat was wat normale mensen deden.
Soms, als mijn moeder bijvoorbeeld aan het stofzuigen of aan het koken was, dan ging de radio wat harder. Vaak zong ze dan mee. Niet dat ze dit goed kon, maar omdat ze er blijkbaar heel vrolijk van werd. Ik vond het fascinerend. Een zingende moeder achter de stofzuiger die hard meezong met de vertrouwde radio.
Maar daar bleef het niet bij. Buiten de radio, had mijn moeder nog meer in haar muzikale greep. Ze had cassettebandjes en zelfs CD’s. En als ze die opzette, begon ze nóg harder te zingen. Ze zong alles van deze meneer mee, vaak nog boven de muziek uit. Ook in de auto klonk dezelfde muziek die al snel vertrouwd en “naar m’n moeder” klonk. Ik zong binnen de kortste keren mee. Op weg naar zwemles zongen we samen hard mee. Mijn moeder achter het stuur en ik vanaf de achterbank.
Ik genoot. Zodra ik deze meneer hoorde zingen, dacht ik aan m’n moeder.

Toen ik een jaar of 4 was, legde m’n moeder uit wie die meneer eigenlijk was. Die meneer, van de cassettebandjes en de CD’s, dat was Rob de Nijs.
Rob de Nijs. Wauw. Het klonk haast magisch. Al snel was ik zijn grootste fan. Aan mijn moeder vroeg ik standaard of ze weer Rob de Nijs ging zingen. Dit deed ze dan. En als ze dit niet deed, dan had ik zelf een Walkman, met naast de bandjes van Samson & Gert en Bassie & Adriaan, een bandje met muziek van mijn grote held Rob. Een kind van 4-5 jaar met cassettebandjes van Rob de Nijs. Het kan.

Heel soms ging mijn moeder zelfs naar een concert van Rob. Vele malen heb ik jankend gesmeekt me nou eens mee te nemen, maar helaas, het mocht niet baten. Ik moest thuisblijven bij m’n vader of bij de buren. Jankend.
En toch nam ze altijd wat voor me mee. Een ansichtkaart. Een CD. Maar dé klapper was een grote poster, gesigneerd door Rob zelf. Ik heb er dagen naar gekeken. Dat je op bed ligt en toch nog een keer je nachtlampje aanklikt om te kijken naar de poster mét handtekening. Ik vond die poster het allermooiste in de hele wereld. En hij hing aan mijn kast.
Ik vond het niets bijzonders. Ik was fan van Rob de Nijs. Al had de wereld van kleuters om mij heen er nog nooit van gehoord. Het maakte niets uit.

Toch sleet het fan zijn met de jaren. De door mij aanbeden poster verdween van de kast. Het cassettebandje verdween en maakte plaats voor muziek van Queen. Langzaam sloop Rob weg uit mijn jonge leven. En dat heeft jaren geduurd. Maar zoals zoveel is er maar weinig voor nodig.

Jaren later, na de aankoop van m’n eerste MP3 speler, een Creative Zen, nog vóór de komst van de iPod, begon ik muziek van CD’s te rippen op als MP3 op mijn speler te zetten. Tijdens de zoektocht naar CD’s stond ik na een blinde greep in de muziekkast van m’n ouders ineens met een stapel CD’s van Rob de Nijs in m’n handen. Tussen Zomer en Winter, Met je Ogen dicht, Pur Sang, Roman, De Reiziger, Hartslag en nog vele anderen. Ik begon ze te luisteren. Stuk voor stuk. Nummer voor nummer. Als een knop die werd omgezet kwam het terug. Er was de herkenning. Keihard. Elk nummer voerde me mee terug naar een bepaald iets uit m’n jeugd. Bij de eerste klanken van Hartslag zat ik weer op de achterbank van onze oude Kadett met natte haren op de terugweg van zwemles mee te zingen samen met m’n moeder. Open Einde en ik fietste weer op m’n crossfiets over het vakantiepark in Ommen. Alleen is maar Alleen en ik zag m’n moeder zingend voor me achter het gasfornuis.
De muziek voelde als een warme deken. Alsof het nooit was weggeweest. Dit was de muziek van vroeger. Dit was de soundtrack van mijn jeugd. En daar had mijn moeder voor gezorgd.

20120122-225637.jpg

En eerlijk gezegd ben ik haar daar best dankbaar voor. Dankzij haar is het voor altijd een jeugdherinnering. Het is een deel van mijn leven geworden dat evenveel met mij verweven is als alle overige herinneringen uit die, belangrijke, periode uit m’n leven. Noem het stille indoctrinatie, maar ik vind het onbetaalbaar.

Ook voor Rob heb ik veel waardering gekregen. En vreemd genoeg ben ik het die tegenwoordig meer naar zijn muziek luistert dan m’n moeder. Ook haar fan zijn is met de jaren gesleten.
Maar toch, en ik weet het zeker, zit het net als bij mij ergens diep in haar nog steeds verscholen. De vrouw die achter de stofzuiger keihard meezong met de nummers van Rob de Nijs en er van genoot met die kleine man aan haar voeten.

Ik ga binnenkort maar eens kijken waar Rob het komende jaar optreed. Dan neem ik haar mee en gaan zij en ik, net als vroeger, keihard en ongegeneerd meezingen met de muziek van Rob de Nijs. Een avond lang ben ik weer 4 en zij weer mijn zingende moeder die mij naar zwemles rijdt.

reacties
  1. Marlous zegt:

    Ow heerlijk hè zulke jeugd herinneringen !!
    Ik ken dat heel goed! Ik heb dat met Abba, Neil Daimond en Julio Iglesias!!
    Ow en met de musical Cats! Zat ik daar als kleuter op de eerste rij van het balkon in Carré!
    Hoe geweldig! Zulke herinneringen moet je blijven koesteren, is speciaal!!
    En DOEN, met je mama naar Rob! Zal ze vast super vinden!!

  2. michel zegt:

    Mooi verhaal, alsof ik mijn eigen jeugdverhaal zit terug te lezen, ben nu 42 maar nog steeds liefhebber van Rob en probeer hem elk jaar wel eens ergens te zien wat vaak ook lukt🙂
    Tof fotootje ook!

  3. Ria van Leeuwen zegt:

    Leuk verhaal af en toe heel herkenbaar al is het bij mij al de jaren gebleven en volg ik Rob nog steeds. Mijn dochter gaat eens per jaar nog mee en mijn kleindochter is ook al een keer meegeweest omdat ze dat heel graag wilde. Die vroeg ook steeds oma mag ik een keer mee naar Rob de Nijs en toen ze acht jaar was is dat gebeurd.
    Ik zou zeggen ga gauw naar Rob toe de concerten zijn nog steeds prachtig er zitten nu heel veel oudere nummers in, en Rob komt nog in veel plaatsen dus snel doen!!!
    Groetjes Ria van Leeuwen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s