Ekster

Geplaatst: 5 mei 2012 in Bizar, Schrijfsels
Tags:, , , , , ,

Ik moest gisteren tanken bij het tankstation. De Shell, mijn vaste pomp. Al jaren. Na het tanken verliet ik nietsvermoedend het terrein om weer verder te gaan met het dagelijkse leven. Dat doe je na het tanken.
Toen ik bijna het terrein verliet, viel mijn oog plotseling op een even bijzonder als intrigerend tafereel dat zich voor me afspeelde. Voor mij op de betonklinkers zat een Ekster. Ik stopte de auto en bleef kijken.
De kop van de Ekster was haast volledig verdwenen in een roodgekleurd kartonnen bakje. Na een paar seconden kwam de zwartglanzende kop weer omhoog. De Ekster zag mij, maar leek er allerminst door geboeid. Hij bewoog op rap tempo zijn snavel op en neer, alsof hij ergens op kauwde. Ik wist uiteraard dat dit niet kon, want vogels hebben immers geen tanden, iets dat toch wel van essentieel belang is bij het vermalen van voedsel. De op- en neer klapperende snavel was bijna helemaal wit. Eerst had ik geen idee hoe dit kwam, maar toen ik wat nauwkeuriger keek, kreeg ik langzaam door wat de witte snavel veroorzaakte. De Ekster bleef me aankijken. Hij wist dat ik hem hier zag eten. Hij voelde het. Opnieuw verdween hij met z’n kop in het rode bakje. Ik las wat er in dikke witte letters op het bakje stond. “Beckers” las ik.

Het rode kartonnen “Beckers” bakje had waarschijnlijk dienstgedaan als drager van een lauwwarme gehaktstaaf die met enige trek werd weggehapt door een hongerige weggebruiker. Het kan haast niet anders dan dat deze persoon extreem hongerig is geweest. Zo’n tankstation gehaktstaaf vanachter het glazen luikje eet je immers niet omdat je er culinair gezien zo naar verlangt. Voorzien van enkele dikke klodders fritessaus verdween het vettige ding vanachter het stuur in de mond van de bestuurder van de betreffende auto. Maar blijkbaar was de bestuurder met de gehaktstaaf behoefte er één van het asociale soort. Na het verorberen van het ding, is het kartonnen bakje met een aanzienlijke rest fritessaus bij het wegrijden En passant door het opstaande raampje naar buiten geworpen en als stille getuige geëindigd op de betonklinkers van het Shell-terrein. Tot groot genoegen van de Ekster die voor me zijn zwarte kop weer omhoog stak en mij opnieuw strak aankeek. Zijn snavel zat nu nog verder onder de fritessaus.

Ik durf niet te zeggen hoe lang ik naar de fritessaus etende Ekster heb zitten kijken. Na een tijdje besloot ik toch verder te gaan. Voorzichtig liet ik de koppeling opkomen en de auto kwam in beweging. Geschrokken keek de Ekster op en huppelde opzij, nog steeds kauwend op de fritessaus. Toen ik hem passeerde, keek hij omhoog, alsof hij wat wilde zeggen. Maar dat kan natuurlijk niet. Want Eksters kunnen niet praten. Nog een laatste keer keek ik in mijn spiegel. Ik zag de Ekster weer bovenop het bakje zitten.

Ik weet dat Eksters nieuwsgierige dieren zijn. En dat ze veel dingen eten. Maar dat ze ook van dikke klodders fritessaus houden? Nee. Dat wist ik niet. Maar boeiend vond ik het zeer zeker.

20120505-132831.jpg

reacties
  1. monvivre zegt:

    Wat schrijf je toch boeiend!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s