Danke Michael

Geplaatst: 25 november 2012 in F1, Nieuws
Tags:, , , , , , ,

Dit weekend tijdens de Grand Prix op het prachtige Interlagos schrijven we wederom Formule 1 geschiedenis. Sebastian Vettel schreef na een waanzinnige race zijn derde wereldtitel op zijn naam. Een record. Hij is de jongste drievoudig wereldkampioen uit de geschiedenis van de sport. Ook al is hij nog groeiende, het is een prestatie van formaat waarin slechts acht mannen hem ooit in voor zijn gegaan.

Maar het is ook de laatste race van één van mijn grote Formule 1 helden; Michael Schumacher. Na een knappe 7e plaats in een chaotisch Interlagos, en op bijna 44-jarige leeftijd hangt de allergrootste recordhouder uit de sport zijn iconische rode helm aan de wilgen. Het is klaar.

Ruim 21 jaar geleden maakte een jonge, onbekende Duitser zijn debuut in de Formule 1 in een middelmatige Jordan op Spa; Michael Schumacher.
Hij verving de Jordan coureur Bertrand Gachot die werd veroordeeld en vast kwam te zitten. Zijn manager Willi Weber had Eddie Jordan voor aanvang verzekerd dat Schumacher het circuit op zijn duimpje kon. Een verhaal dat niet klopte. Hij was er enkel toeschouwer geweest.
Om zich te focussen, fietste Schumacher op zijn meegebrachte vouwfiets het circuit rond en nam alles in zich op. Tijdens de kwalificatie verraste hij de gehele F1 paddock door de ondermaatse Jordan-Ford op de 7e plek op de grid te zetten. Hun beste resultaat van het jaar. Tijdens de race viel hij jammerlijk uit met een defecte versnellingsbak. Maar het maakte niet uit. De stempel was geplaatst.

Na wat contractueel getouwtrek en een aantal vieze spelletjes tussen Braitore, Weber en Jordan, reed Schumacher de rest van het seizoen voor Benetton, evenals 1992.
In dit jaar was het opnieuw Spa dat een belangrijke rol speelde in zijn carrière. Hij boekte tijdens de Belgische GP zijn eerste zege. Er zouden er nog vele volgen.

Twee jaar later tijdens het zwart omrande seizoen van 1994, was daar zijn ultieme bekroning; Wereldkampioen 1994.
Ok, de discussie over het al dan niet bewust insturen richting Damon Hill in Australië zal nog wel even dooretteren, maar goed. Zo gaat dat nou eenmaal. Persoonlijk denk ik niet dat er kwaad bloed zat. Ook de 2 diskwalificaties dit seizoen waren wellicht dubieus. Al had dit volgens mij meer met Flavio Briatore te maken, dan met Schumacher. Hoe dan ook, de titel was binnen.

Ook tijdens het volgende jaar was de titel voor Benetton.

Voor het seizoen van 1996 verruilde hij het Benetton team voor dat van Ferrari. Een moedig besluit. Het is voor de huidige (jonge) F1 generatie misschien moeilijk voor te stellen, maar Ferrari stelde vrij weinig meer voor halverwege de jaren 90. Het was een zielig hoopje afstervend Italiaanse vergane race glorie. In 1979 was Jody Scheckter de laatste coureur die wereldkampioen werd in een wagen van de Scuderia. In 1983 werd nog wel nipt de constructeurstitel behaald, maar dat was het dan voor Ferrari.
Maar Schumacher zag het voor zich. Hij wilde het team weer terugbrengen naar de top. En hij kreeg de kans. Een jaar voordat zijn contract bij Benetton afliep vertrok hij naar Ferrari. Officieel luidde de verklaring dat hij vertrok omdat het team hem meerdere malen in diskrediet had gebracht. Vooral in 1994.

Bij Ferrari werd hij omarmt. Hij ontving een salaris van $50 miljoen voor de eerste 2 jaar. En hij kreeg alle middelen om te doen waar hij voor gekomen was. En ook al was de auto in 1995 redelijk te noemen, men had toch niets meer te verliezen. Slechter kon het immers niet gaan toch?

Het team begon zich langzaam rond Schumacher te vormen. Na een jaar kwamen ook Rory Byrne en Ross Brawn over van Benetton. Schumacher had een goede band met beide en de samenwerking was altijd goed verlopen.

Het bleek een gouden greep, één van de belangrijkste uit de geschiedenis van de Formule 1. Het team van Michael Schumacher, Ross Brawn, Rory Byrne en Jean Todt was (is) legendarisch gebleken. De heren leken gemaakt voor elkaar.

In 1996 was de auto sterker dan de voorgaande 6 jaar. De V12 werd verruild voor een V10 en de wagen kreeg enkele rigoureuze aanpassingen van designer Byrne.
Ok, de auto was nog steeds relatief onbetrouwbaar, maar in de handen van Schumacher toch nog goed voor 3 knappe overwinningen. In het bijzonder die tijdens de GP van Spanje. Het was een waanzinnige race onder zware omstandigheden. Maar Schumacher won. Sir Stirling Moss zei over deze zege “It was not a race. It was a demonstration of brilliance.”
Het geloof in Ferrari kwam terug. Het vuur wakkerde weer in de harten van de Italiaanse Scuderia.

In 1997 bleek de wagen geweldig. Samen met Jacques Villeneuve vocht hij tot het laatst toe voor de titel. En toen gebeurde het. Het is dé smet op de indrukwekkende carrière van Schumacher. Tijdens de Europese GP op het Spaanse Jerez, de laatste race, kwam het seizoen voor Schumacher tot een triest einde.
Schumacher leidde het kampioenschap en stond met één punt voor op Villeneuve. Tijdens de race kreeg de Ferrari last van een lekkage aan het koelsysteem en verloor aan kracht. Op het moment dat Villeneuve de steeds langzaam rijdende Ferrari wilde passeren, stuurde Schumacher in om moedwillig een crash te veroorzaken en zo zijn titel veilig te stellen. Het mislukte. De Ferrari kwam naast de baan terecht en Schumacher viel uit. Villeneuve ging verder, finishte als 3e en won de wereldtitel met 3 punten verschil.
Schumacher verklaarde het als een “Racing incident”. Maar heel de wereld kon zien dat dit niet zo was. Later is hij er op terug gekomen. Hij gaf zijn fout toe. Verklaarde dat hij een black-out kreeg.
Maar het mocht niet baten. De FIA was onverbiddelijk. Schumacher werd voor het gehele seizoen gediskwalificeerd en geschrapt uit de resultaten van 1997. Volkomen terecht.

Het zorgde er wel voor dat de wil om te winnen met Ferrari nog groter werd. Hij moest en zou winnen.

In 1998 vocht hij mooie gevechten met Mika Häkkinen in de machtige McLaren. En met David Coulthard. Bijna letterlijk. Tijdens de GP van België kwam hij na een inhaalpoging (Coulthard werd op een ronde gezet) in het slechte weer in aanraking met de McLaren. Op 3 wielen reed hij verbazend hard richting pits, Coulthard zonder achtervleugel in zijn kielzog volgend. Eenmaal aangekomen in de pits, stormde Schumacher richting de McLaren garage, gevolgd door paniekerige Italianen die hij van zich af sloeg. Hij ging op zoek naar Coulthard die hij er van beschuldigde hem te hebben willen vermoorden. De toegestroomde teamleden van beide teams hielden de Schot en de Duitser uit elkaar en wisten alles enigszins te bedaren. Het was een bijzonder moment. De immer koele Duitser leek zowaar een menselijke kant te hebben.

Ook scoorde Ferrari hun eerste 1-2 zege sinds 1990. Het ging steeds beter. Een ander merkwaardig moment was zijn zege in de Britse GP. In de allerlaatste ronde kwam hij binnen om zijn straf uit te zitten, een stop and go penalty. Op het moment dat hij de pitstraat inreed richting zijn pits, kwam hij over de finishlijn. Maar omdat hij de pits binnenreed en nog niet over de lijn was gereden, telde zijn penalty en dus de zege. Een gat in de reglementen.
De titel ging uiteindelijk naar McLaren’s Häkkinen.

1999 was een slecht jaar. Niet zozeer voor Ferrari, maar zeer zeker wel voor Schumacher. Net na de start van de Britse GP begaven de achterremmen van de Ferrari het en ging hij vol rechtuit de bandenstapels in. Hij brak zijn rechterbeen op 2 plaatsen. Het was het eind van zijn kansen dat jaar. Na 6 weken was hij wel weer terug, maar het mocht niet baten. Hij diende de rest van het seizoen om teammaat Eddie Irvine te helpen bij het halen van de titel. Maar ook dit jaar ging deze naar Häkkinen.

En toen 2000. Het begin van het ene record na het andere. De beloning van die jaren hard werken. De machtige jaren van Schumacher en Ferrari.

In 2000 was er nog een heftige strijd met McLaren. En het was het begin van het breken van records. Eerst was daar tijdens de Italiaanse GP zijn 41e zege. Een zege waarmee hij op gelijke voet kwam te staan met een man voor wie hij groots respect had. Een man tegen wie hij nog had geracet. Een man die hij voor zijn ogen de dood in zag rijden. Ayrton Senna.
Het was opnieuw één van de meest bijzondere momenten uit zijn indrukwekkende carrière. Toen de interviewer tijdens de persconferentie wees op het indrukwekkende feit, en vroeg wat het voor hem betekende, barste Schumacher in tranen uit. Live zagen miljoenen mensen opnieuw dat zeldzame stukje mens dat zich blijkbaar achter het pantser schuilhield. Het was een hartverscheurend moment.

Tot het eind toe streed Schumacher opnieuw met Häkkinen (later gaf hij aan het meeste respect te hebben gehad voor Häkkinen als rivaal) en won nipt tijdens de laatste race dat jaar in Japan het Kampioenschap. De droom werd werkelijkheid. Ferrari was weer kampioen. Schumacher was weer kampioen. Zijn derde titel was een feit.

2001 was ook een goed jaar. Hij won de titel met nog 4 races te gaan en met een voorsprong van maar liefst 58 punten op Coulthard. Dit mede door een aaneenschakeling van 9 zeges. Een record.
Een ander record was het voorbijstreven van Alain Prost als coureur met de meeste zeges tijdens de GP van België; de 52e was een feit.

En toen 2002. Het meest succesvolste jaar dat een coureur én een team óóit hebben gehad in de geschiedenis van de F1. Gedurende het hele seizoen van 2002 stond Schumacher tijdens elk van de 17 races op het podium: 11 keer op één, 5 keer op twee en slechts 1 keer op de derde plaats. Er waren nog 6 races te gaan toen hij tijdens de Franse GP de Wereldtitel veilig stelde. Ongeëvenaard. Ok, ook dit jaar weer wat smetjes. Zomwas daar het misselijke staaltje teamorders in Oostenrijk. Net voor de finish ging teamgenoot Barrichello op de rem om Schumacher voorbij te laten. Een gunst die hij overigens later teruggaf. Maar toch.

Wie de statistieken bekijkt van 2002, kan het moeilijk bevatten. Het is bizar.

2003 was een relatief rustig jaar. Hij won zijn 6e titel. Het spannendste was misschien wel de strijd tussen de Bridgestone’s en de Michelin’s.

2004 was wederom een bijzonder jaar. Hij brak het record van meeste zeges in één seizoen. Hij won er 13 van de 18, meer nog dan in 2002. De 7e titel was een feit. Een absoluut record.

In 2005 maakte Schumacher kennis met de harde werkelijkheid van “de nieuwe generatie”. En dat in de vorm van Fernando Alonso in de machtige Renault. Alonso won de titel.

Zijn laatste jaar in de F1 was 2006. Hij deed tot het eind toe mee voor de wereldtitel. Tot in Japan de motor van de Ferrari op een zeldzaam moment het begaf. Alonso won en stond met nog 1 race te gaan 10 punten voor. Schumacher kon alleen nog kampioen worden door in Brazilië te winnen en als Alonso niet finishte. Een onwaarschijnlijk scenario dat ook uiteindelijk niet haalbaar bleek. Desalniettemin nam Schumacher met geheven hoofd afscheid. De absolute koning van de F1. Bijna elk record was gebroken. Hij was de meest succesvolle coureur die de sport ooit gezien heeft. Of hij ook de beste was, daar zijn de meningen over verdeeld. En dat zal het wel altijd blijven.

Feit is dat Schumacher de sport veranderde. Het huidige succes van Ferrari vind nog steeds zijn oorsprong in de Duitser die in 1996 de grote gok nam het team in te stappen. En dat is iets dat niets anders dan respect verdiend.

Ook zijn aanpak was iets dat niet vaak eerder voorkwam. Lauda had het. Kon elk onderdeel van de auto. Bracht soms nachten door bij zijn mechanics om maar te leren en om samen tot een oplossing te komen. Hij las zijn auto. Uniek en een talent dat zeldzaam is.

Het was een mooi eind van een indrukwekkende carrière. Of niet?

Na een aantal jaren als adviseur bij Ferrari (verveeld heel interessant kijken op de pitmuur tijdens races) en zelfs een kortstondige carrière als motorcoureur, bleef het blijkbaar jeuken.

Na het angstaanjagende ongeval van Massa in Hongarije in 2009, gonsde het van de geruchten. De naam Schumacher zong rond door het paddock. En het leek er even op. Maar op het laatste moment ketste het toch af. Een nekblessure van een motorongeval speelde parten.

En toch liet het niet los. Het was als een haai die weer bloed rook. Schumacher moest en zou weer racen.

Na een aanbod van goede vriend en deler van al het eerdere succes, Ross Brawn, kondigde het nieuwe Mercedes GP eind 2009 officieel aan dat Michael Schumacher naast Nico Rosberg plaats zou nemen in het volgende seizoen. Een shock. De hele sportwereld stond op zijn kop. Alsof de messias terugkeerde op aarde.

2010 bleek een turbulent seizoen. De Mercedes wilde niet echt vlotten en ook de sterke competitie was heftig. Een aantal 4e plekken was het maximaal haalbare.

De kritieken barste los. Elke week opnieuw. Waarom ging Schumacher weer racen? Hij was te oud. Hij vergooide zijn epische status. Hij maakte de mythe die hij zelf had gecreëerd kapot. Dat soort dingen.

Maar het leek Schumacher niets te doen. De Schumacher die de wereld zag, leek bijna in niets op de koele, berekende genie die hij al die jaren geweest was.
Hij was een ontspannen persoon. Hij lachte. Stond zelfs de pers lachend en uitgebreid te woord. Maar wat nog het meest leek te verbazen, was het feit dat hij meerdere malen zijn fouten toegaf. Ongekend.

Feit was dat hij sinds lange tijd weer echt genoot van het racen. Hij hoefde niet meer. Hij wilde gewoon weer deel uitmaken van het hele circus. De druk was weg. Maar niet die immer aanwezige spotlights. En daar zat precies het probleem.
Ook 2011 bracht weinig bijzonders. Enkele mooie gevechten en acties die we van Schumacher gewend zijn, en dat was het. Maar nog steeds was daar de positieve Schumacher. Het team was in opbouw.

De hoop en de verwachtingen voor 2012 waren hoog. Dit moest zijn jaar worden. Het jaar van Mercedes.
Helaas. Afgelopen seizoen werd ook niet wat er van gehoopt werd. Wel was het zijn beste seizoen sinds zijn comeback. Tenminste, qua prestaties. Er was de waanzinnige pole in Monaco. Niemand had het verwacht. Prachtig. Jammer was dan weer dat hij in verband met de voorgaande race 5 plaatsen straf kreeg.
Ook stond hij weer eens op het podium. In Valencia notabene. De meest vreselijke race op de kalender.

De vraag die het hele seizoen bleef rondzingen was of hij er nog een seizoen aan vast zou plakken. Stiekem hoopte ik van wel. Maar ergens wist ik dat het ook goed zou zijn. Het bleek te kloppen. Lewis Hamilton zal het komende seizoen in de Mercedes stappen. Een geweldige transfer.

En Schumacher? Die stopt. Voorgoed dit keer. De legende die hij was in de ogen van de hele wereld, is hij nog steeds. Ik heb een enorm respect voor Schumacher. En dat zal niet veranderen.

Hieronder nogmaals een lijstje van zijn belangrijkste verdiensten. Het is ongelooflijk. Probeer het maar te bevatten.

– 91 keer stond hij op de hoogste trede van het podium. Onmenselijk haast. De nummer 2, Alain Prost, haalde er “Slechts” 51 (tussen HELE grote aanhalingstekens inderdaad!);
– In totaal stond hij 155 keer op het podium. De tweede, opnieuw de heer Prost, totaal 106 keer;
– Hij won 8 keer de Franse GP, 7 keer de GP van Canada en die San Marino, en maar liefst 6 keer die van België, Spanje, Europa én Japan. En dat is veel;
– Tijdens 68 Grand Prix’s stond hij op Pole Position, 115 keer op de eerste rij;
– 77 keer klokte hij de snelste ronde;
– Hij ging tijdens 308 races 307 keer van start. Enkel “Old Dog” Rubens Barrichello gaat hem voor met 314 uit 318(!) races;
– In de top 10 “Meeste overwinningen in één seizoen” staat hij 6 keer genoemd met 6 verschillende seizoenen;
– Tijdens het seizoen van 2004 won hij 13(!!) van de 18 races. Dit is een percentage van bijna 75%. Gedurende het hele seizoen was hij onafgebroken leider van het kampioenschap;
– Gedurende het hele seizoen van 2002 stond hij tijdens elk van de 17 races op het podium: 11 keer op één, 5 keer op twee en slechts 1 keer op de derde plaats. Er waren nog 6 races te gaan toen hij tijdens de Franse GP de Wereldtitel veilig stelde. Ongeëvenaard;
– Tussen de GP van USA in 2001 en de Japanse GP van 2002 stond hij elke race, 19 keer, op het podium. Enkel Fernando Alonso kwam in 2005 en 2006 in de buurt met 15 keer. Wonderboy Vettel kwam begin dit jaar in aanmerking om beide heren weg te stoten, maar faalde tijdens zijn thuisrace om op het podium te finishen. Hij bleef steken op 11 aaneengesloten podiumplaatsen;
– Tot 2010 had hij de meeste punten die tijdens één seizoen gehaald zijn: 148. Sinds 2010 is de puntentelling zo drastisch aangepast (25 voor de winst in plaats van 10) dat hij in de top 10 steeds verder wegzakt;
– Hij likt voor de start eenmaal aan elk oordopje;
– De zogenaamde “Hattrick” is het hoogst haalbare voor een Coureur tijdens een raceweekend. Dat wil zeggen, Pole position, de winst én de snelste rondetijd. Schumacher deed dit 22 keer. Ter vergelijking, de nummer 2, Jim Clark deed dit 11 keer. Van de huidige deelnemers komt alleen Alonso in de top 10 voor. Hem lukte het 5 keer;
– Gedurende 37 races was hij aaneengesloten(!) leider van het kampioenschap. Vanaf de GP van USA in 2000 tot en met de Japanse GP van 2002 stond er dus niemand anders boven aan de lijst;
– In totaal is hij 1837 dagen achter elkaar, aan één stuk, wereldkampioen geweest. Van 2000 tot en met 2005;
– Hij won bij elkaar 22 verschillende GP’s;
– Van 1992 tot en met 2006, 15 seizoenen lang, stond hij elk jaar minimaal één keer op het podium;
– Het record van het langste aantal dagen tussen de eerste en laatste start in de F1 (tot en met Hongarije 2011) is ook voor Schumi: 7301 dagen;
– Hij is de coureur die de meeste races heeft gereden voor één team (Ferrari), namelijk 181;
– En uiteraard zijn belangrijkste wapenfeit: 7 wereldtitels.

Zelf nam hij afscheid met de tekst “Life is about passions. Thank you for sharing mine.”
Graag gedaan, Het was een eer.

Michael Schumacher. Danke.

20121125-184940.jpg

reacties
  1. shorstman zegt:

    Weer mooi geschreven.
    Ben blij dat ik later tegen mijn kinderen kan zeggen ,Michael Schumacher is/was de beste coureur aller tijden.

    Aan de ene kant jammer dat hij stopt maar aan de andere kant moet de jeugd ook een kans krijgen.
    En aan alles komt een eind.

    Helaas,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s