Dan’s Muzikale Top 25 van 2012!

Geplaatst: 12 december 2012 in Danny's All-Time Favourite Songs, Muziek
Tags:, , , , ,

Na lang denken, eindeloze lijsten, druk juryberaad, veel Gin Tonic en de nodige twijfels, is hij dan toch klaar; Dan’s Muzikale Top 25 van 2012.

Het is een lijst vol diversiteit geworden, een lijst die de nodige discussies zal uitlokken, maar wel mijn lijst. Al ga ik de discussie graag aan natuurlijk.

De 25 nummers staan in willekeurige volgorde en ze krijgen daarom ook geen nummer mee. Enjoy!

———————-

Anouk – Titelloos nummer;

Ineens was ze daar medio september met een raar YouTube videootje. Die rare Anouk. Dat gekke mens. Altijd met van die gekke dingen. En dan dit. Wat moeten we hiermee? Dat dacht Nederland.
Een filmpje van een zwaar bekaterde Anouk die met haar zonnebril op een nummer zingt in wat lijkt haar halletje en dit met de webcam van haar laptop opneemt. De gemiddelde YouTube geile tiener met zangambities knutselt tegenwoordig wat professionelers in elkaar dan dit stukje amateuristische huisvlijt. “Who says I can’t direct a music video ;)?” is de titel van het alles. Als toelichting heeft de Haagse nachtegaal er nog “And please do not ask why I wear my sunglasses in the house. It’s because I drink till the f*%^& sun comes up.” bij vermeld. Dit alles beloofd weinig goeds.

Niets blijk minder waar. Het nummer komt aan als een sneltrein. Bam. Het is klein, muziekaal en wonderschoon. Ook de zang van de blijkbaar nog half aangeschoten Anouk is, gezien haar staat, boven verwachting goed. Want mensen, wat is dit mooi.
Hoe het heet weet ik niet. Of het ooit uitgebracht zal worden? Geen idee. Of het nummer door Anouk zelf is geschreven? Geen idee. Waarom het op deze manier moest? Geen idee.

Wat ik wel weet is dat het nummer werkelijk briljant is. En het blijkt maar weer; Goede muziek heeft weinig opsmuk nodig. Het heeft grenzeloos veel power van zichzelf die overal dwars doorheen beukt.

Adele – Skyfall

Dit nummer zal in deze Top 25 ongetwijfeld het nummer zijn dat de meeste discussie uit zal lokken. Er bestaan namelijk maar twee groepen als het op “Skyfall” aankomt. Je vind het waanzinnig of je vind het vreselijk. Er lijkt, de vele reacties beoordelend, niks tussen te zitten. En dat is knap als je Adele heet en net één van de meest succesvolle albums ooit hebt afgeleverd.
“Skyfall” is uiteraard de soundtrack van de laatste Bond-film met de gelijknamige titel. En daar heb je mij al te pakken. Ik ben namelijk een extreem devoot Bondfan. En dat al vele jaren. Vol spanning keek ik dus uit naar de nieuwe film, én de soundtrack. Want Adele, en een Bond-song? Dat kon niet fout gaan.

En dat bleek. Ik hou er van. Het is een klassieke Bond-song (net als de film overigens) die naadloos op de film aansluit en die nu toch een instant klassieker blijkt. Zelfs 007, Daniel Craig, moest er een traantje bij wegpinken. Schitterend!

Marina and the Diamonds – Primadonna

Ik zag Marina en haar diamanten enkele jaren geleden al eens op de BBC voorbijkomen met het zeer aardige nummer “Hollywood” dat ik daarna vele malen gedraaid heb. Tot het langzaam weer verdween in de diepe krochten van m’n iPod en slechts een enkele keer tijdens een shuffle ronde voorbij kwam. Ik was Marina en aanhang al weer haast vergeten totdat ik haar op TV, opnieuw de BBC, een nieuw nummer zag doen. En wat voor één. Damn, wat klonk ze weer ouderwets goed. Wat een dijk van een stem, en wat een geweldig nummer. Ik was meteen opnieuw verkocht.

Ik heb het kapot gedraaid en kan er nog steeds erg van genieten. Daarom, één van de beste nummers uit 2012.

Sinéad O’Connor – The Wolf Is Getting Married

Sinéad O’Connor. U kent haar allemaal nog wel als die prachtige vrouw uit misschien wel de treurigste videoclip uit de 90’s; “Nothing Compares To You”. Maandenlang stond ze wereldwijd op één. En toen ging het allemaal mis. Ze verscheurde live op TV een foto van de Paus, ze weigerde haar Emmy nominaties, trouwde heel vaak, was zelfgezegd lesbisch en toen toch weer niet, ging nog wat gekker doen en probeerde zelfs zelfmoord te plegen. Slechts sporadisch maakte ze af en toe wat muziek, maar dit mocht niet baten. Vanaf ongeveer 2000 maakte ze weer wat meer muziek en er kwamen er in de daarop volgende jaren wat albums uit. Ik, en ik denk het grootste deel van de wereld, had er geen weet van.

Tot dit jaar. Ze kwam met een nieuw album “How About I Be Me (And You Be You)?” en bracht daarvan de single “The Wolf Is Getting Married” uit. Deze werd veel gedraaid op BBC Radio 2, waar ik wel eens naar luister, en zodoende kwam ik ermee in aanraking.

Wat. Een. Nummer.

Zo simpel is het. Het is één van mijn favoriete nummers van het jaar, want ik draai hem nog steeds ontzettend vaak. Met onverminderd veel plezier.

(Het album is by the way ook waanzinnig. Aanrader!)

Dry the River – Weights and Measures

Ik vind deze band mijn grootste muzikale ontdekking van het afgelopen jaar. Het is zo’n geweldige band. De fragiele stem van de zanger, de rustige muziek afgewisseld met veel bombast. Allemaal prachtig. Het boeit me, en dat is denk ik het enige dat bij muziek geldt. Het pakt je, of het pakt je niet. Dry the River pakt me.

“Weights and Measures” is één van de maar liefst twee nummers van deze band in mijn Top 25. Ik vond ze beiden even meesterlijk.

Het nummer begint heel klein, heel simpel, maar bouwt op tot een bombastische, zinderende en volumineuze ontknoping. Kippenvel.

Dry the River – No Rest

Zoals gezegd, nummer twee van Dry the River in deze lijst. Het nummer “No Rest” is écht één van de betere nummers van het afgelopen jaar. Maar goed, dat is mijn bescheiden mening.

Geniet ervan en hou deze band in de gaten.

Paul McCartney – My Valentine

Hoewel deze muzikale grootheid door hele volksstammen tegenwoordig vaak lacherig word afgedaan als “ouwe lul”, blijft hij maar onverstoorbaar doorknallen het afgelopen jaar. De ene Tour na de andere, The Diamond Jubilee voor de Queen, de opening van de Spelen en zelfs een nieuw album volgden elkaar in rap tempo op. In maart dit jaar zag ik hem voor de tweede keer live, het beste concert dat ik ooit zag. Het versterkte enkel zijn epische status. Ik ben dan ook allesbehalve objectief, maar fuck it. Macca is een grootheid.

Zijn album “Kisses on the Bottom” is een bijzondere. Het is een collectie van klassieke nummers uit Paul zijn jeugd, aangevuld met enkele nieuwe nummers. Dit alles klinkt erg prettig. Het nummer “My Valentine” is een prachtig nieuw nummer. En daarom staat hij in deze lijst. Ok, er zijn betere nummers gemaakt in 2012, dat is waar, maar het is mijn lijst. Maar als Paul McCartney een dergelijk nummer uitbrengt, van toch wel een bepaalde schoonheid, dan staat hij gewoon in mijn lijst. Inclusief de prachtige clip.

Richard Hawley – Don’t Stare At The Sun

Misschien wel de grootste muzikale verassing van het afgelopen jaar. tenminste, voor mij persoonlijk. Richard Hawley ken ik al een aantal jaren, maar enkel van zijn samenwerking met de muzikale helden van Elbow op hun magistrale “The Seldom Seen Kid” album (tussen haakjes; één van de beste albums ooit). Het nummer “The Fix” is één van de hoogtepunten tussen de vele hoogtepunten op dit album. Dat is dus Richard.
Dit jaar bracht hij een nieuw album uit, en bij good old Jools Holland zong hij dit nummer. Het kroop heel diep onder m’n huid. Wat waanzinnig mooi.

Ik ben me na dit laatste album wat gaan verdiepen in zijn eerdere werk. En ja, ik weet nu wie Richard Hawley is. Richard Hawley is één van de beste singer/songwriter van de afgelopen tien jaar. En dan nog zo onbekend zijn. Muziek is soms zo oneerlijk.

Die Toten Hosen – Tage Wie Diese

Duitse muziek. Suggereer het alleen maar en men haakt hier in Nederland al direct af. Terwijl de grappen over kuilen graven op het strand, de fiets van opa, curryworst, de dikke lul van Heino en het snorretje van Hitler over tafel vliegen, lacht men de muziek weg. En dat is eeuwig zonde. Ik hou van Duitsland in zijn algemeenheid. Maar ik hou ook van Duitse muziek. En nee, voor u opnieuw afhaakt, dat zijn niet alleen Schlägers of die Apres Ski ellende, nee, in Duitsland kent men ook popmuziek.

Dit nummer, “Tage Wie Diese” was afgelopen jaar een enorme hit bij onze Oosterburen. Naar mijn idee ook voor Nederlandse begrippen een geweldig nummer, maar nee. Nederland wist niet van het bestaan. En dat is zó zonde. Want mensen, dit had één van de grootste hits van het jaar kunnen worden. Wat een plaat. Niet kapot te krijgen.

Alt-j – Tesselate

Al maanden voordat deze band bij het grote publiek doorbrak, voor de zomer, draaide ik het album al. En met name deze single, “Tesselate”. Eigenlijk een relatief saai nummer, maar het boeit. Al is het mij niet geheel bekend waarom. Hoe dan ook, een geweldig nummer nog steeds van deze, inmiddels, Mercury Prize winnende band.

Daniel Bedingfield – Secret Fear

Daniel Bedingfield. Kennen we die nog? In 2003 scoorde hij wat hitjes met “Gotta get thru this” en de draak “If you’re not the one” om vervolgens jarenlang overschaduwd te worden door zijn zus Natasha. In 2006 verongelukte hij bijna, waarna het zo mogelijk nóg stiller werd rondom deze Britse nachtegaal.

Maar tot mijn grote verbazing was hij plotseling terug. Met de nodige scepsis beluisterde ik het nummer en bekeek tegelijkertijd de clip.

Ik werd weggeblazen. Eerlijk waar, dít is een waanzinnig nummer. De freaky maar erg mooie clip is de eerste winst. Iets met een naakte Daniel en een vrouw in een glazen kubus half gevuld met water. En een mes. En bloed. dat soort dingen.
Maar dan het nummer zelf. Pure waanzin. Dit is zo belachelijk goed. Ongelooflijk.

Ik had zo gehoopt dat het een hit zou worden. Maar helaas. De plaat kreeg geen airplay. Maar dat maakt mij niets uit. Voor mij is het wel een hit. Want wat is hij zeldzaam goed. Oordeel zelf.

Clock Opera – Once And For All

Nog zo’n nummer dat in mijn ogen een gigantische hit had moeten worden. Zo prachtig kom je ze niet vaak tegen. Zelfs de clip is van een zeldzame, tragische schoonheid.
Kijken en luisteren is denk ik het beste. Wat een dijk van een nummer.

Alabama Shakes – Hold On

Wow. Dat was mijn eerste reactie na het horen van dit nummer. Ik was gelijk geboeid. En dat vooral door de frontvrouw van deze band. Zelden hoorde ik zoveel power die met zulk zichtbaar gemak gebracht werd. Ze blaast nog net niet haar microfoonstandaard door de opnamestudio terwijl ze erbij staat alsof ze de aardappels af staat te gieten. Waanzinnig!

En dan nog dat bass-loopje. Super. Een heerlijk nummer.

The Temper Trap – Trembling Hands

Van The Temper Trap was ik na hun debuutalbum in 2009 al een beetje fan. Het bescheiden hitje “Sweet Disposition” is wellicht nog het meest bekende nummer. Later werd die gevolgd door het véél betere “Love Lost”. Op zijn beurt een van mijn favoriete nummers van 2009.

Maar terug naar 2012. Daar was weer een nieuw album. Met een even indrukwekkende lijst aan nummers. Deze, “Trembling Hands”, is naar mijn idee van vrijwel dezelfde schoonheid als de klassiekers uit 2009. En dat is een hele prestatie. Sensationeel goed.

Labrinth ft. Emile Sande – Beneath your Beautiful

Typisch zo’n nummer dat je ergens toevallig tegenkomt en dat vervolgens blijft plakken. Wie Labrinth is, ik durf het niet te zeggen. Voor mij staat meneer sperzieboontjes af te wegen bij de lokale groenteboer. Emile Sande ken ik uiteraard wel. De Britse dame met de geweldige stem (die de komende jaren nog tot epische hoogten gaat stijgen) die reeds een aantal hits op haar naam heeft staan.

Deze samenwerking is meer dan geslaagd. Misschien doordat het niet zo gemaakt klinkt. Voor een duet. Snap je? Veel duetten zijn enkel gevormd omdat de artiesten zo leuk matchen. Dit niet. Er is gewoon een oprechte muzikale klik. En die is zo goed en prachtig hoorbaar. Wat mij betreft een klassieker.

Staygold – Wallpaper

Ik hou van rare geluidjes in muziek. Van die rare melodietjes, of van die onherkenbare geluidjes die nergens heen gaan. Heerlijk, ik hou er van. Nou, voor een muzikale geluidjes fetisjist was dit nummer één groot feest. Fuck yeah! De eentonige zang, de bovengenoemde geluidjes en de strak geregisseerde productie vormen een gouden combinatie. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Maar ik kan me goed voorstellen dat het door een aantal een draak van een nummer gevonden word. Het is nou eenmaal een raar nummer. Maar zo lekker raar!

Ellen ten Damme – Het Regende Zon

Ellen ten Damme. Ik weet nooit zo wat ik daarvan moet denken. Is ze nou actrice? Of zangeres? Of danseres? Of gewoon een beetje gek?
Ik denk alles van dit. Een beetje gek in de positieve zin. Ik bedoel, als je met een ekster op je schouder overal binnen komt wandelen, tja, dan ben je toch een beetje gek denk ik.
Maar dat maakt Ellen juist Ellen. En Ellen maakt muziek. En best mooie muziek zo bleek dit jaar. Het nummer “Het Regende Zon” van het gelijknamige album vind ik een prachtige plaat. En omdat ik van mening ben dat er toch zeker Nederlandse muziek in deze lijst moet voorkomen, verdient dit mooie liedje zeker een plaats in deze lijst. Het regende zon. Op Ellen en haar ekster.

Matt Corby – Brother

Was dit een lijst van de mooiste zangers van 2012, dan stond meneer Corby bovenaan de lijst. Dat zeker.
Maar deze mooie jongen heeft óók nog eens een gouden strot. Een zeldzame combinatie die het ver kan schoppen. Alleen werd het wel heel erg angstig stil na dit nummer begin dit jaar.

De rauwe stem, de indrukwekkende tekst, enkel begeleid door een gitaar en uiteraard meneer Corby zelf maken dit tot een geweldig nummer uit 2012. Laten we alleen hopen hem nog eens terug te zien. En te horen ook natuurlijk.

Of Monsters and Men – King and Lionheart

Of Monsters and Men is een beetje een raar bandje. Tenminste, raar, het is eerder ongebruikelijk. De vijf leden van deze band uit het altijd zonnige IJsland lijken haast willekeurig bij elkaar geworpen. Ze matchen totaal niet. En ik hou daar van.
De band had in 2011 een respectabele hit met het nummer “Little Talks”, en dit jaar deden ze dat nog eens dunnetjes over met “Mountain Sound”. Geen van deze nummers zijn naar mijn idee de beste van het eveneens geweldige album. Nee, de absolute kroonjuweel is “King and Lionheart”. En daarom dit nummer, dat het niet eens tot single heeft geschopt (schande!), in deze lijst.

En dat buiten de bandnaam. Want zo’n naam alleen al verdient een plaats in welk lijstje dan ook.

Rumer – P.F. Sloan

Ik heb ergens een klein zwak plekje voor de Carpenters. U weet wel, dat über brave bandje van broer en zus Carpenter dat enkel getekend leek te worden door leed. Karen Carpenter, met misschien de mooiste stem ooit, overleed al vroeg op slechts 32-jarige leeftijd. Tragisch.
Toen ik Rumer dit jaar hoorde, moest ik onwillekeurig denken aan Karen Carpenter. Het heeft een beetje dezelfde klank. En dat is natuurlijk geen straf.

Haar album bleek een klein pareltje te zijn vol fijne wegdroom liedjes dat het vooral op een regenachtige dag onwaarschijnlijk goed doet.

Dit nummer “P.F. Sloan” klinkt alsof het zo uit de vroege jaren 70 komt. Maar echt, het komt uit 2012. Vandaar ook onmisbaar in mijn lijst.

Laat die regen maar komen en draai uw volume maar iets omhoog. Wedden dat het een wonderschone combinatie is? Gegarandeerd.

David Guetta ft. Sia – She Wolf

Ik weet het. David Guetta is volgens velen niet eens muziek. Maar ik blijf het lekker vinden. En ja, ik weet dat alles op elkaar lijkt. En dat hij elke keer hetzelfde trucje uithaalt. En ik weet dat hij Frans is. Ik vind het gewoon toch af en toe zo lekker!

Dit nummer was voor mij toch wel zijn hoogtepunt van afgelopen jaar. Met een waanzinnige clip. Met wolven. Altijd plus 1 dus.

Van She – Jamaica

Van Wie?! Zegt u. Nou, Van She. Net na de zomer leek het er heel even op dat dit dé zomerhit ging worden. Maar nee, ook deze werd het niet. En dat is best jammer.
Want ook hier zijn ze weer. De “rare geluidjes” waar ik zo van hou. Het nummer mag dan wel Jamaica heten, iets dat ik normaal direct met Reggae in verband breng, iets dat ik intens haat, maar dat vergeef ik hem. Zelfs de titel is geen probleem om van dit nummer te kunnen houden.

Het deed mij een beetje denken aan Yeasayer. En dat is absoluut geen slecht punt dacht ik zo. Nou, draai hem nog eens en denk aan de zomer. Dit had toen toch gewoon een hit moeten worden?

Moh Denebi – In Tune

Dat muziek uit reclames ook erg mooi kan zijn, is bekend. Maar dat de muziek mooi is vóór de reclame komt al wat minder voor. Met dit nummer was dat het geval. Ik kon het nummer vlak voordat het gebruikt werd voor een commercial van een online kledingwinkel. En nee, niet Zalando. Anders was hij niet in de lijst voorgekomen.

Ik weet er verder niks van. Enkel dat het een boeiend nummer is. Rustig, simpel, tijdloos, mooi. Zo simpel kan het zijn.

Tom Odell – Another Love

Deze Britse zanger kwam vrijwel uit het niets met dit waanzinnige nummer. Ik durf zelfs te zeggen top 3 materiaal. Maar aangezien deze lijst geen nummers kent, is het gewoon één van de 25.

Ik heb altijd een zwak voor alles Brits. Zo ook de muziek. En dit lijkt weer zoiets zeldzaams. Een pure, echte singer/songwriter die hopelijk lang blijft hangen.

Want eerlijk mensen, ik krijg van dit ene nummer al niet genoeg. Kunt u nagaan wat een volledig album ons kan brengen. Ik hou deze jongeman erg nauwlettend in de gaten. Want dit heeft zoveel potentie. Fingers crossed!

Lola Kite – Energy Could Be Our Closest Friend

Er zijn in Nederland eigenlijk best veel leuke bandjes. Maar het is allemaal zoveel van hetzelfde. En dat is jammer.
Lola Kite vond ik wat anders. Het was verfrissend. Een tikkeltje fout, lekker 80’s maar o-zo-prettig om naar te luisteren. Sterker nog, ik heb het album gekocht. Gewoon, net als vroeger, op een schijfje. In de winkel. Echt!

Eerlijk gezegd viel het geheel wat tegen, maar enkel dit nummer was meer dan de moeite waard. Heerlijk. Het heeft iets van een soundtrack voor een film. Maar ook zonder film klinkt dit gewoon erg fijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s