De wonderbaarlijke meeuw

Geplaatst: 14 maart 2013 in Blog, Humor, Wow
Tags:, , , , , ,

Vanmiddag zat ik in een Volkswagen Transporter op een parkeerplaats nabij een geheel willekeurig gekozen Shell tankstation te genieten van een vers kopje koffie. Zelf gezet. Het voelde als kamperen. Ik. Kamperen. Fascinerend hoe een mens kan veranderen.
Reeds een aantal minuten na aankomst zag ik hem zitten. Hij zat in het gras. Zijn donkere, diep bruine, chocoladekleurige kop diep in zijn veren gestoken, enigszins argwanend loerend in mijn richting. De witte ringen rondom zijn ogen staken in de late middagzon haast lumineus af tegen het donkerbruin. De zilveren veren in zijn nek werden zachtjes en ritmisch omhoog geblazen door de wind. Minutenlang keek hij mij aan, zittend in het gras langs het ietwat triest aandoende parkeerterrein.
Wat dacht hij? Denkt een meeuw überhaupt wel? En wat ziet zo’n vogel nu eigenlijk? Ik vroeg het mij vanachter de voorruit van boven mijn dampende kop koffie stuk voor stuk allemaal af. Ook dat doe ik vaak. Ik vraag mij veel dingen af. Dingen die mij lijken te fascineren.
Ik besloot mijn brood te delen met deze eenzame vogel. In de hoop dat hij net zo gek op pindakaas zou zijn als dat ik dat ben, haalde ik de mij nog resterende boterham tevoorschijn. Toen ik naast de Transporter stond, hadden de twee sneeën Veluws volkoren met Calvé Pindakaas vrijwel direct zijn aandacht. Ik schatte grofweg in hoe groot een stuk brood moest zijn dat de meeuw nog kon verwerken zonder er in te stikken, en scheurde een eerste stukje af. Ik wierp het nonchalant en met een sierlijke boog in de richting van de meeuw, die inmiddels was opgestaan. Nog voor het stukje brood, inclusief de Pindakaas, het gras raakte, verschenen er klaarblijkelijk uit het niets een stuk of twintig andere meeuwen. Met veel kabaal en al evenveel gefladder, dook de meute op het stuk brood dat inmiddels het gras had bereikt. Het brood was weg.
Ook de rest van de boterham strooide ik in de richting van de opgehitste zwerm meeuwen en het verdween al net zo snel als het eerste stukje brood.

En de eenzame meeuw? Die bleef uiteindelijk weer over. Maar niet alleen. De meeuw had gezelschap gekregen. De meeuw, inclusief zijn gezelschap, verplaatste zich vliegend naar de andere kant van mij, opnieuw op een strook gras.

En toen zag ik het gebeuren. De meeuwen begonnen, haast synchroon, te bewegen met hun poten, in het gras. Ze leken te dansen. Ik keek naar het schouwspel. Eerst verbaasd, daarna lachend. Het was nogal een aandoenlijk gezicht. De twee driftig trappelende meeuwen gingen onverstoorbaar door. In mijn hoofd hoorde ik langzaam verschillende soorten muziek spelen. Allereerst de Macarena. Ik weet niet waarom. Daarna geheel willekeurig iets van Rammstein gevolgd door de Harlem Shake. De meeuwen leek het niets te doen. Logisch, ik was de enige die de muziek kon horen. Het was immers mijn hoofd. Op de radio hoorde ik echter Elvis. Hoorbaar voor eventuele omstanders. En voor de meeuwen.

Natuurlijk wist ik dat ze waarschijnlijk gewoon op zoek waren naar wormen tussen het gras. Maar ik wilde er daar, op die parkeerplaats vanuit de Volkswagen, gewoon niet aan denken. De meeuwen dansten in de wind, onverstoorbaar en driftig door. Al bleef het een vreemd gezicht.
Maar ach, misschien houden meeuwen gewoon van Elvis. Wie doet dat immers niet?

reacties
  1. muisje1978 zegt:

    haaahahahahah wat n leuk verhaal😀😀

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s