James Hunt

Geplaatst: 15 juni 2013 in Blog, F1
Tags:, , , , , , ,

20130615-231514.jpg

Vandaag, 15 juni, exact 20 jaar geleden in 1993 overleed één van mijn allergrootste Formule 1 helden op slechts 45-jarige leeftijd. James Hunt.
Slechts een uur of twee nadat hij de liefde van zijn leven, Helen, ten huwelijk had gevraagd. Ze had ja gezegd.

James Hunt. Er zijn complete boeken volgeschreven over deze Britse coureur. Talloze anekdotes die lezen als een jongensboek.

Zo was daar die keer tijdens een test in 1977 op Paul Ricard van McLaren, zijn team van 1976 tot en met 1978.
Hunt had geregeld daar samen met goede vriend en collega coureur Niki Lauda heen te vliegen. De avond ervoor besloot het duo nog even “wat te gaan drinken”. Een wilde nacht met een overvloed aan drank, drugs en sigaretten was wat volgde. Lauda, met het oog op de drukke volgende dag, besloot slim te zijn en vertrok toch nog enigszins op tijd.
Toen Lauda de volgende ochtend in zijn jet op de startbaan stond te wachten tot de mist oploste, zijn laatste pre-flight checks deed en zich afvroeg of Hunt nog wel zou komen, stopte er een taxi. Hunt rolde uit de taxi met een grote portable radio in zijn hand. Een Oostenrijkse dame in een witte jurk (vol onverklaarbare grasvlekken…) volgde hem. Hunt nam afscheid en wandelde met de nodige moeite het vliegtuig in. Vrijwel direct viel hij in slaap en was niet wakker te krijgen tot aankomst.
Nadat Lauda in zijn Ferrari enkele ronden had gedaan, hield de auto het tot grote ergenis van zowel Ferrari als Lauda voor gezien. Om de tijd te doden besloot hij naar Hunt te gaan kijken vanaf de pitwall. Na een aantal ronden stopte het lawaai van de McLaren en klonk er een onheilspellende sirene over het circuit. Lauda schrok en wist gelijk dat het mis was. “Shit! James is still pissed and he must have crashed!” aldus de Oostenrijker in één van zijn biografieën.
McLaren teambaas Teddy Mayer en Lauda snelden zich met verschillende hulpdiensten richting het ongeval. Toen ze dichterbij kwamen, viel het Lauda op dat de McLaren van Hunt ongeschonden leek te zijn. Opluchting.
Toen Teddy Mayer zich over Hunt boog, die achterover, nog steeds in de cockpit van zijn wagen zat en de situatie bekeek, gaf hij kalm zijn coureur de orders om naar het hotel te gaan en te gaan slapen.
Lauda; “James – the silly arsehole – he simply parked the car and fell asleep!”

Lauda en Hunt waren oude bekenden. In hun beginjaren deelden beide heren zelfs een appartement in Londen. De vriendschap tussen beide heren is altijd gebleven.

Zo ook tijdens het seizoen van 1976. Lauda was hard gecrashed op de Nurburgring en had het bijna niet overleefd. Hunt werd later dat jaar tijdens de laatste race in Japan wereldkampioen ten koste van Lauda. Die had de race opgegeven en de derde plek van Hunt was voldoende om zich wereldkampioen te mogen noemen.
Ondanks de felle strijd op de baan bleef de vriendschap sterk. Toen Hunt de zwaar gehavende Lauda voor het eerst weer zag na zijn zware crash was het enige dat hij zei “I wouldn’t worry about your face Niki, you were ugly in the first place!”

20130615-231649.jpg

Een diep geschokte Lauda verklaarde na zijn dood dat Hunt één van de aardigste en meest dierbare mensen was uit de F1 die hij ooit heeft gekend.

Zo ging dat vroeger. EPISCH. (Can you pass me that cigarette?)

Tijdens de races was Hunt één grote adrenalinepomp.
Maar voordat de race begon was dit wel anders. Standaard stond er in de hoek van de garage een emmer klaar voor Hunt om in over te geven. Iets dat hij voor aanvang van elke race ook daadwerkelijk deed. Wanneer hij daarna in zijn auto zat te wachten, sloeg hij met gebalde vuisten keihard tegen de binnenkant van de auto. Zijn zenuwen hielden hem in zijn greep. Totdat de lichten uit gingen.

Maar ook dat ging niet goed. Het probleem was dat Hunt zijn adrenaline vaak nog even door bleef pompen nadat de race, om welke reden dan ook, was afgelopen. Zo sloeg hij tijdens de Canadese GP nadat hij was uitgevallen, een Marshall aan de grond.
Ook op Long Beach een jaar eerder toonde Hunt een minder fraaie kant van zichzelf. Nadat hij op door Depaillier de baan is afgereden, stormt hij ronde na ronde de baan op met zijn helm in z’n handen en dreigt die naar de Fransman te gooien.

“Sex: The Breakfast of champions” staat er jarenlang op het overall van Hunt te lezen. Toch is Hunt eigenlijk een vrij verlegen man. Ondanks de duizenden vrouwen, de vele escapades met drank, sigaretten en drugs. Hunt is een begaafd tennisser. En hij houdt van vogels. Thuis heeft hij vele honderden parkieten. Veel zijn zelfs internationale prijswinnaars. Urenlang zit hij bij de vogels en praat met ze.

20130615-231543.jpg

Nadat hij in 1976 wereldkampioen is geworden, gaat het alsmaar slechter met Hunt. In 1977 is hij technisch beter, maar de McLaren wil niet echt meewerken en ook heeft hij veel pech dit seizoen. Het volgende seizoen van 1978 is een regelrecht drama. De relatie met McLaren heeft een dieptepunt bereikt en halverwege het seizoen kondigt McLaren aan Ronnie Peterson voor het volgende seizoen te hebben vastgelegd. Ten koste van Hunt. Ook privé gaat het hem niet voor de wind. Zijn fitnesscentrum in Spanje is een drama en kost hem bakken geld. Hij besluit om voor 1979 te tekenen bij het team van Walter Wolf, alleen om het geld.
Hunt staat onder druk en is bang om te racen. De angst op een crash heeft hem in zijn greep. Hunt geeft over in zijn helm en vlak voor de start krijgt hij regelmatig een paniekaanval.
Monza, 1978. Tijdens een hectische start ontstaat er een massale crash bij de eerste bocht. Hunt komt in het gedrang en tikt onder andere Ronnie Peterson aan die daarbij frontaal in de geleiderail terecht komt en zwaar crasht. Zijn auto komt terug de baan op, vliegt in brand en word nogmaals aangereden. Nog bij bewustzijn maakt Peterson zijn gordel los en probeert zichzelf uit de auto omhoog te hijssen. Het lukt niet. De totaal verwoeste voorkant hebben de beide benen van de Zweed volledig verbrijzeld. De brand word heftiger. James Hunt baant zich een weg door de rook en pakt Peterson bij de schouders. Hij probeert hem uit de auto te trekken, maar hij merkt dat hij nog klem zit achter het vervormde stuur. Depaillier schiet te hulp en trapt het stuur kapot. Het lukt Hunt vervolgens om Peterson uit de auto te slepen. Met de hulp van anderen legt hij de Zweed op het asfalt.
Hunt raakt in paniek en vlucht weg. Hij beland in de trailer van Wolf, zijn team van het volgende seizoen. Hij besluit nooit meer te racen.

Toch start hij in 1979. Zonder enige zin. Zonder passie. Zonder ambitie. Hij is enkel gestart voor het geld. Maar ook het geld maakt hem niet gelukkig. Halverwege het seizoen stop Hunt definitief met racen.

Maar Hunt maakt halverwege de jaren 80 een comeback. Niet achter het stuur, maar als commentator voor de BBC, naast de epische Murray Walker. Tot grote ergernis van velen, maar tot groot geluk van nog meer, is Hunt zijn passie voor de sport én zijn humor nog niet verloren. Vol overgave geeft hij commentaar en zijn mening. Zo noemt hij Nigel Mansell “Saai” en roept hij onder ander ”The problem with Jarier is that he’s a French wally. Always was, and always will be.” Later voegt hij daar nog aan toe dat Jarier het mentale vermogen heeft van een 10-jarige.

Tot zijn dood in 1993 was hij een zeer geliefd commentator bij de BBC. En bij velen een zeer geliefd mens. Zijn humor, levensstijl en zijn houding waren voor velen een verademing binnen de sport. En een man bij wie ze altijd terecht konden voor advies. Onder andere Mika Hakkinen leerde in het begin van zijn carrière veel van de charismatische Brit. Ook was het Hunt die Ayrton Senna heeft doen besluiten in de F1 te blijven toen hij erover dacht te stoppen.

Een man als Hunt is wat elke sport nodig heeft. En de F1 in het bijzonder. Want het is al zo saai.

James Hunt, 20 jaar dood, maar nog altijd springlevend bij velen die de Formule 1 een warm hart toedragen. Waaronder ondergetekende.

(Hieronder de trailer voor de film “Rush” die dit najaar in de bioscoop zal verschijnen. De film verteld het verhaal van Lauda en Hunt. Ik kan niet wachten….)

reacties
  1. James Hunt zegt:

    […] James Hunt Vandaag, 15 juni, exact 20 jaar geleden in 1993 overleed één van mijn allergrootste Formule 1 helden op slechts 45-jarige leeftijd. James Hunt. Slechts een uur of twee nadat hij de vrouw van zijn leven, Helen, ten huwelijk had gevraagd. Ze had ja gezegd. James Hunt. Er zijn complete boeken volgeschr … Sat, 15 Jun 2013 16:17:00 CDT more info… […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s