Dan’s muzikale Top 30 van 2013!

Geplaatst: 30 december 2013 in Muziek
Tags:, , , ,

En daar is hij weer. Mijn jaarlijkse lijst met de beste muziek die in 2013 is uitgekomen. Tenminste, naar mijn bescheiden mening. Uiteraard, zoals het dergelijke lijstjes betaamt, is het verre van objectief, compleet, te volgen of naar een ieders smaak. En dat maakt het misschien nog wel het leukst.

Het is mijn lijst. Met muziek die door mij veel gedraaid is het afgelopen jaar. En die het, om de redenen die ik bij elk nummer verder toelicht, volgens mij verdient om in deze lijst te staan.

Nieuw is dit jaar dat het om een lijst van 30 nummers gaat in plaats van de gebruikelijke 25. Er is gewoon te belachelijk veel goede muziek uitgekomen in 2013. Na veel luistersessie’s en met veel pijn en moeite bleek 30 echt het hoogst haalbare.

Ik tel niet af. De onderstaande 30 nummers staan volledig willekeurig gerangschikt.

——-

2013. Muziekaal terugkijkend is het eerste dat me te binnen schiet en dat blijft hangen “Come-back”. Vele artiesten waar ik gek van was/ben, kwamen met nieuw materiaal het afgelopen jaar. MGMT, White Lies, Empire Of The Sun, Paul McCartney en Arcade Fire. De allergrootste verassing was, voor de hele wereld, ongetwijfeld David Bowie. Uit het niet lanceerde hij op zijn verjaardag, geheel onverwacht na een stilte van bijna 10 jaar, een nieuwe single. Als een klein kind dat nodig moest plassen heb ik de hier de hele dag onrustig van in de auto gezeten. Zo blij was ik. Mijn vreugde werd nog groter toen er bekend werd dat er zelfs een heel album zou volgen. Vreugde alom dus.

Ook was dit het jaar waarin er opvallend veel goede Duitse muziek kwam. Ik heb er een zwak voor, dus het zal wellicht grotendeels persoonlijk zijn, maar wat kwam er veel moois vanuit het oosten! Jammer dat het in Nederland totaal niets doet. Het slaat net zo dood als een biertje na 6 bitterballen. Zonde.

——-

De Jeugd Van Tegenwoordig – De Formule

De Jeugd Van Tegenwoordig. Wat zijn ze leuk. En wat blijven ze na al die jaren nog steeds zo enorm goed. Sterker nog, ze lijken er bij elk album alleen maar op vooruit te gaan.
P. Fabergé, Willie Wartaal, Vieze Fur en De Neger Des Heils maken van haast onbegrijpelijke teksten in combinatie met extreem slimme muziek, iets geweldigs. Ze hebben er lol en nemen het allemaal niet zo serieus. En daar hou ik van.
Dit nummer van hun laatste album “Ja, natúúrlijk!” Is er weer één die blijft hangen en niet gaat vervelen. Het muzikale middenstuk met de hoge toon is toch wel het knapste stukje uit dit nummer. Het irriteert zó extreem dat je denkt ieder moment gek te worden. Maar toch blijf je luisteren. Kijk, en dan ben je goed!

David Bowie – The Next Day

Ik had het er in de inleiding al even over. David Bowie. Al jaren ben ik erg groot fan. Er zijn maar weinig artiesten die zijn muzikale grootsheid kunnen evenaren. Heel weinig. Maar goed, you get the point, dus door met dit nummer.
In januari was daar ineens het prachtige “Where Are We Now?” waarin Bowie op kwetsbare wijze het Berlijn waar hij een aantal jaren woonde in de 70’s beschreef. Weergaloos.
Toch heb ik besloten niet dit nummer in deze lijst op te nemen, maar de titeltrack van het album dat in maart volgde, “The Next Day”. De hele plaat is geweldig. Bowie zijn stijl is instant herkenbaar en nog steeds magistraal. Maar toch moest ik er één kiezen.

Deze dus. Bowie zijn sound, lekker stevig, een videoclip (mét prachtacteur Gary Oldman!) die niet voor tere zieltjes bedoeld is en de tekst “Here I am, not quite dying!” die het eigenlijk allemaal wel zegt. Bowie is terug. En hoe!

Fit – Duurt Te Lang

Ik heb een klein beetje een zwak voor Nederlandse Rap. Geen idee, maar het klinkt gewoon zo fijn.
Zo ook Fit. Ik had er nog nooit van gehoord. Dacht ik.
Ik kende deze zanger namelijk al wel, bleek achteraf. Hij was één van de leden van de groep Flinke Namen die in 2009 een bescheiden hit hadden met “Als Zij Langsloopt”. Google het maar eens. Het is catchy.
Fit, eigenlijk genaamd Glen Faria, bracht dit jaar een prachtig solo album uit. Erg mooi.

Dit nummer was één van de beste, zo oordeelde ik bescheiden. Maar ga zeker het album eens luisteren.

The Opposites – Sukkel Voor De Liefde

Willy en Big2, oftewel The Opposites. Al een paar jaar draait men mee, niet geheel onsuccesvol. Het is een beetje het Jeugd Van Tegenwoordig verhaal, alleen wel verstaanbaar en iets serieuzer. Dit nummer van het gelijknamige album vind ik waanzinnig. Muzikaal erg sterk, een tragische videoclip en natuurlijk de epische tekst “Want ik ben een sukkel voor de liefde, Koning in de Discotheek” maken het af. Ook Mr. Probz zingt nog een paar regels mee. Prachtnummer.

Empire Of The Sun – Concert Pitch

Sinds het Australische duo Empire Of The Sun in 2009 met hun debuutalbum kwamen, ben ik om. Ik heb zelfs de CD gekocht. Gewoon, echt met het schijfje en het hoesje en alles.
Nog steeds draai ik dit album maar al te graag. Geweldig. Toch vroeg ik me telkens opnieuw af of en vooral wanneer er een opvolger zou verschijnen.
En ja hoor, in 2013 was het dan eindelijk zover. Met “Ice On The Dune” kwamen ze terug! En het was weer net zo fijn als in 2009. Hoewel ik eerst even moest wennen, bleek het weer dezelfde over the top, glitterige kitsch te zijn als eerder. En man, wat hou ik ervan!
Dit nummer was wat mij betreft één van de hoogtepunten.

White Lies – Big TV

“To Lose My Life”, het debuutalbum van deze Britse vrienden, behoort tot één van mijn favoriete albums allertijden. Top 5 zelfs. Als je hem niet kent, ga hem dan alsnog luisteren, want zulke platen zijn zeldzaam.
Ik was daarom ook lichtelijk teleurgesteld toen de opvolger een redelijke draak bleek te zijn. Des te vrolijker werd ik dus van een nieuw album dag dit jaar uitkwam. En thank god, het was stukken beter dan de voorganger. Toch kreeg deze plaat ook wat negatieve reacties. Het was te 80’s. Dus? Dat vind ik alles behalve een slecht iets! Het hoeft toch niet altijd alleen maar vernieuwend te zijn?

Big TV was het hoogtepunt en sleurt je zo aan je geföhnde haar en schoudervullingen de jaren 80 in. Welkom!

The Boxer Rebellion – Diamonds

Deze band is wat mij betreft één van de fijnste dingen die we muzikaal gezien aan 2013 over hebben gehouden. Uit het niets was daar ineens het bovenstaande nummer. Bam.
De band blijkt al ruim 10 jaar te bestaan, maar ik had nog nooit van ze gehoord. Dat is nu gelukkig veranderd. Wat een fijne band! En Brits ook nog, wat altijd pluspunten zijn.

Ik heb ontzettend lang getwijfeld welk nummer ik in deze lijst ging zetten. Werd het “Diamonds” of toch “Keep Moving”? Ik wist het echt niet, want beiden zijn weergaloos. Toch heb ik voor “Diamonds” gekozen. Simpelweg omdat dit nummer het eerste was wat ik hoorde en zodoende een iets grotere impact had. Wat een plaat!

Laten we hopen nog veel van deze heren te horen!

The Bloody Beetroots – Out Of Sight

Als dit een lijst was geweest van meest originele bandnamen van 2013, dan had deze bovenaan gestaan. The Bloody Beetroots. Wat een heerlijke naam!
Er is verder weinig bekend over dit nummer. Het schijnt om een Italiaans duo te gaan die vanuit de VS opereren. Maar niemand weet hoe ze eruit zien, want ze dragen zwarte Venom (uit Spider-Man) maskers. Met ledjes zelfs.
Toch weerhield het de grote Paul McCartney er niet van om de samenwerking dit jaar aan te gaan. Het resulteerde in dit geweldige, lekker viezig, schurende nummer. Draai hem lekker hard. Dan is hij het ranzigst. Heerlijk!

Arcade Fire – Reflektor

Arcade Fire is de Rivella van de muziekwereld. Een beetje vreemd, maar wel lekker.
Hun vorige album was al erg prettig, en hun laatste tikt de voorzet die toen gegeven is met gemak in. “Reflektor” is een prachtalbum.
De gelijknamige single zorgde voor een hoop opwinding onder de muzikale fans (including moi). Er gingen wilde geruchten over de lengte van het nummer, de clip (geregisseerd door Neerlands trots Anton Corbijn) en ook over de aanwezigheid van een gastartiest…
Dat laatste bleek te kloppen. Niemand minder dan zelfverklaard Arcade Fire groupie van het eerste uur David Bowie zingt gezellig een moppie mee. No sweat.

Het nummer duurt net geen 8 minuten, maar daar merk je helemaal niks van. Het luistert heerlijk weg. Inclusief het gastoptreden van de grote Bowie. Top.

Miley Cyrus – Wrecking Ball

Over niemand is op muzikaal gebied meer te doen geweest het afgelopen jaar dan over Miley Cyrus. Tenminste, dan reken ik die zingende neusfluit Justin Bieber niet mee. Daar komt zo’n golf maagzuur van omhoog waar zelfs een capsule Omeprazol niet tegenop gewassen is.
Die arme meid. Het voormalig Disney kindsterretje probeerde zich met grof, maar vooral naakt geweld los te weken van haar brave imago. Met succes. Tijdens de MTV Awards twerkte ze gehuld in een vleeskleurige latex bikini met haar tong tot op haar navel Robin Thicke de vouwen uit zijn boxershort. En voilà; wereldwijde ophef was een feit.
Kort daarna volgde dit nummer. Het is een tragisch liefdesliedje over het door een sloopkogel vermorzelde hart van Miley. Een sloopkogel waarop ze in de videoclip, slechts gehuld in een paar bergschoenen, vrolijk zingend heen en weer slingert.

Gelukkig kijk ik door alle heisa heen en hoor ik dat het gewoon een geweldig nummer is. There. I said it.

Birdy – No Angel

Ik heb altijd van Birdy gehouden. Het Britse zangvogeltje dat met een beetje fantasie bijna mijn dochter had kunnen zijn, zong op haar 14e al alsof ze er al een compleet leven op had zitten. Haar eerste album, met covers, vond ik waanzinnig. Bizar hoe goed ze is.

Nu, een paar jaar en wat wijze lessen verder (ze is immers al 17), is daar haar tweede album. Met zowaar zelfgeschreven nummers. Nog steeds is ze geweldig in wat ze doet. Soms doet ze me vocaal zelfs denken aan een jonge Joni Mitchell. En dat is toch wel een compliment dacht ik zo.
Birdy, een piano en mooie liedjes. Meer is er eigenlijk niet voor nodig. Weergaloos wederom.

Tired Pony – All Things All At Once

Het eerste dat ik dacht toen ik dit nummer hoorde was “Goh, wat lijkt de zanger qua stem veel op die van Snow Patrol zeg!”. Achteraf wellicht een ietwat blonde opmerking, gezien het feit dat het daadwerkelijk Snow Patrol zanger Gary Lightbody was die zong.
Zijn muzikale groep “Tired Pony” bestaat een stel muzikale genieën waar je u tegen zegt.
Dit nummer blijft zo lekker hangen. Heerlijk. De altijd treurige stem van Lightbody gecombineerd met een schitterende, simpele melodie is een match made in heaven. Gooi daarbij de zwart-witte “ouwe jongens krentenbrood” videoclip bij, en zie daar; één van de fijnste nummers van 2013.

Benjamin Clementine – Cornerstone

Zonder twijfel de grootste muzikale verassing van het afgelopen jaar. Deze van oorsprong Ghanese zanger die via Londen in Parijs terecht kwam waar hij in de Metro ontdekt werd, benam mij de adem. Ik zag hem tussen wereldsterren als The Artic Monkeys en Sir Paul McCartney bij de epische Jools Holland op de BBC dit nummer doen. Hij blies die avond alles en iedereen weg. Zittend achter niets meer dan een vleugel, op blote voeten, ramde hij met zijn lage stem dit nummer vol naar binnen.

Wat een puur, eerlijk, schrijnend en mooi optreden was dit zeg. Hij eindigt zelfs met tranen in zijn ogen. Gruwelijk goed. Zeldzaam goed.

Ik hoop nog veel meer van deze schitterende zanger te horen. En snel ook.

Drake – Hold On, We’re Going Home

Ok, ok. Het is misschien allemaal net iets té clean en net iets té gladjes geproduceerd, maar hij is zo lekker! He kabbelt allemaal zo relaxt en fijn door. En daarom staat hij ook in deze lijst. Heerlijk nummer. Zo simpel kan het zijn.

London Grammar – Wasting My Young Years

Als je lichtelijk depressief aangelegd bent, of je momenteel niet heel erg prettig voelt, zou ik dit nummer even overslaan. Het is namelijk niet bepaald een upper.
Wel erg mooi. Ik heb hetzelfde met The National. Persoonlijk vind ik ze geweldig, maar ik ken hele groepen mensen die zichzelf massaal van kant willen maken bij het horen van een willekeurig nummer.

Dit is gewoon een fijn bombastisch pareltje zoals ze maar zelden verschijnen. Gewoon lekker van genieten. En daarna weer wat vrolijkers.

Ásgeir – Higher

Deze IJslandse meneer met de moeilijke naam (ik bespaar je zijn achternaam) heb ik op geen van de beelden of foto’s die ik zag zien lachen. Ik vraag mij dus serieus of hij het wel kan.
Nu begrijp ik heus wel dat het IJslandse schitterend is, maar het is nou niet bepaald een lekkere opbeurende omgeving. Dat je daardoor misschien iets minder lacht, ok, het is hem vergeven.

Dit nummer bracht hij dit jaar uit en is gewoon erg mooi. Heel melodisch en klein. Ook dat is wel eens fijn. Zijn hoge stem begeleid door simpele muziek die haast iets zweverigs heeft. Op een goede manier. Dat wel.

Als u van plan bent het hele album te gaan luisteren, ik raad het u af. Luister gewoon af en toe een nummertje. Het is namelijk nogal “van hetzelfde”. En zoveel gezweef is gewoon iets teveel van het goede.

Adel Tawil – Lieder

Zoals bekend is ondergetekende een groot liefhebber van muziek uit het midden van Europa, te weten Duitsland. De klank van de Duitse taal, de kracht die het in zich meedraagt en de hardheid lenen zich uitstekend voor muziek.
Grootste Duitstalige verassing was voor mij Adel Tawil. U hoort het, deze op en top Duitser, die kan er vast en zeker wat van. Nou, dat kan hij zeker.
Na in wat bands gezeten te hebben, kwam hij dit jaar met zijn eerste soloalbum. De eerste single van het album heet “Lieder”. Dat betekent “Liedjes”, voor de niet zo enthousiaste Duitsland mensen onder u.

Het nummer is ook niet meer dan dat. Heel herkenbaar zingt Adel over de muziek uit zijn jeugd. Prince, The Bangels, Bowie, The Prodigy, Ultravox, Michael Jackson, Whitney Houston, Nirvana en nog vele anderen passeren de revue.

Ik ben fan van Adel Tawil. Nu de rest van Nederland nog overtuigen.

Kraantje Pappie – Met Z’n Tweeën

Kraantje Pappie. Het is echt zo’n naam waarvan ik gelijk al denk “laat maar”. Wat een afzichtelijke naam zeg. Het klinkt ook zo viezig. Ik was er gelijk klaar mee.
Vrolijk rappend ging het met “Waar is Kraan?” heel Nederland door, maar het interesseerde mij gewoon acht keer niks waar heel die Kraan was. Wat mij betreft zonk men hem af in het IJsselmeer. Ik zat er niet mee.
Tot kortgeleden. Toen kwam Kraantje (ik krijg het haast m’n strot niet uit) met dit pareltje. Man, wat kwam deze binnen zeg! Alleen die beat al. Prachtig.

Opeens vond ik het best belangrijk te weten waar Kraan was. Alhoewel het nog steeds niet te dichtbij hoeft te zijn hoor. Dit nummer is voor mij nu even genoeg. Dank je wel, Kraantje…

Rebecca Ferguson – I Hope

Wat een stem, wat een stem. Ja, dit is fijn hoor. En dan heb ik het nog niet eens over het al even indrukwekkende nummer. Wow.

Deze Britse dame werd in 2010 tweede bij X-Factor. Geen idee wat ze verder allemaal heeft gedaan, maar dit jaar kwam ze met een nieuw album en met dit schitterende nummer. Dat vind ik voldoende.

Ook leuk dat er in dit nummer weer eens gewoon fijn achtergrondkoortjes zitten. Vind ik altijd zo gezellig. Dijk van een plaat gezongen door een dijk van een stem. Rebecca Ferguson. Onthou die naam.

Stromae – Papaoutai

Eén en al vrolijkheid, deze gekke, gekke Belgische meneer met die schitterende ogen die danst alsof hij zojuist een handvol levende schorpioenen heeft doorgeslikt. Maar dan als robot. Of zoiets.

Nu heb ik een aardige talenknobbel op dat enorme hoofd van me zitten, maar daarnaast ook een antenne die alles wat ook maar enigszins Frans klinkt eruit filtert. Er versta dus amper iets van wat deze meneer zingt.

Het maakt allemaal niks uit. Het klinkt gewoon geweldig. En dat verstaat iedereen.

Douwe Bob – Stone Into The River

Douwe Bob, beste singer-songwriter en allround gitaarheld, kwam eindelijk met zijn debuutalbum. Het klonk alleraardigst allemaal, maar na een tijdje was ik het eerlijk gezegd alweer grotendeels vergeten. Wel was het bovenstaande nummer het mooiste nummer van de plaat. Heerlijk rustig en met een mooie tekst. Laat dat maar aan Douwe Bob over.

Het kwam allemaal weer vrij onverwachts terug toen hij het nummer op Radio 4, notabene op Sinterklaasavond, live in de studio speelde, maar dit keer ondersteund door een heus strijkorkest.

Man, wat was dit mooi zeg. De rust werd nog meer versterkt door de strijkers en het nummer was gewoon helemaal af. Zo mooi.

Iggy Azalea – Work

Ik kan niet verklaren waarom ik dit zo aanstekelijk vind. Maar dat is het wel.

Een wat viezige dame in een viezige videoclip zingt een geweldig nummer. Meer kan ik er niet van maken.

Tom Odell – I Know

Ik heb lang getwijfeld wat ik zou doen. Het liefst zou ik namelijk “Another Love” opnieuw in deze lijst zetten. Maar ja, deze stond vorig jaar al in de lijst omdat hij nét in december nog uitkwam als single. Wat mij lichtelijke deed twijfelen, was het feit dat zijn debuutalbum dit jaar uit is gekomen. Met daarop “Another Love”. Nu had ik heel lullig kunnen zeggen dat het album wel dit jaar uitkwam en dat ik daarom opnieuw dit nummer op de lijst had kunnen zetten. Maar zo ben ik niet, want eerlijk is eerlijk, de single komt uit 2012. Het blijft natuurlijk een weergaloos nummer. Dat is een feit.

Van het album, dat trouwens erg goed is, kwam ook dit mooie nummer. Tom Odell, de jongen die zingend telkens klinkt alsof hij bijna gaat huilen. Breng ons meer van dit soort leuke muziek alsjeblieft. Bedankt alvast.

Do I Wanna Know? – Artic Monkeys

Dit nummer van deze steeds beter wordende Britse band is net als Red Bull. Het geeft totaal geen fysieke energie, maar het voelt wel een beetje zo.

Ouderwetse gitaren, goeie drums en een Brits accent. Who needs more?

Hozier – Take Me To Church

Het is dat ik jaren geleden besloten heb, mede omdat het geen doen is anders, om deze lijst niet op volgorde van goed naar slecht te zetten. Het is immers een lijst met alleen maar goede nummers.

Maar stel dat het nou wel het geval was geweest, dan was de kans heel erg groot geweest dat dit nummer op plek 1 kwam. Zo goed is het.

Voor mij kan muziek niet heel veel beter worden dan dit. Er zijn dagen bij geweest dat ik dit nummer met gemak 10 keer achter elkaar luisterde. Alles aan het nummer klopt gewoon. De zang, de tekst, de opbouw, de muziek en zeker ook de clip.

De clip is een directe aanval tegen het wereldwijd toenemende geweld tegen homosexuelen, met name in Rusland.

“The video references the recent increase of organised attacked and torturing of homosexuals in Russia, which is subsequent to a long, hateful and oppressive political campaign against the LGBT Community”

Een duidelijk en pijnlijk geheel dat duidelijk word in de clip. Kippenvel.

Buiten dat is het nummer gewoon extreem goed. Wat een topplaat dit. Ik kan er niet eens de juiste woorden voor vinden. Gewoon luisteren. En genieten.

Billy Joe + Norah – Long Time Gone

De award voor vreemdste samenwerking van 2013 gaat naar dit duo.
U had wellicht al een vermoeden, maar het gaat inderdaad om Greenday zanger Billy Joe Armstrong en zweefmeisje-met-de-gouden-stem Norah Jones. Om het allemaal nog wat vreemder te maken, zingen ze een heel album vol met 50’s muziek van de Everly Brothers. Juist, laat dat maar even bezinken.

Ik weet niet wie met dit idee kwam, en wat hij/zij op dat moment snoof of rookte, maar het verdient een prijs. De samenwerking blijkt namelijk zeer aanstekelijk te werken. Het hele album “Foreverly” is een heerlijke plaat geworden, ideaal als ontspannend muziekje op de achtergrond.

Nu is het bij sommige van jullie misschien al wel bekend, maar ik heb een lichtelijke hekel aan Greenday. Greenday is voor mij een beetje het Nirvana dat nog wél bestaat. Lekkere chagrijnige kijk-ons-eens-boos-op-de-hele-wereld-zijn-met-onze-boze-eyelinerstreepjes muziek waar ik enorm de jeuk van krijg. Het leukste aan Greenday vond ik het filmpje van de doorgedraaide Billy Joe die tijdens een optreden alles en iedereen verrot scheld omdat hij nog maar 1 minuut mag zingen. Epic.

Toch moet ik heel eerlijk zeggen dat deze Billy Joe op deze plaat erg prettig klinkt. Dus Billy boy, laat die gekke Greenday voor wat het is, we worden allemaal ouder, en ga lekker solo verder. Met Norah desnoods. Want het matcht zo lekker.

Ik hou hier zo van!

Paul McCartney – Queenie Eye

Paul McCartney, een catchy nummer, Abbey Road Studio en een vrachtwagenlading bekende mensen. Need I say more? Topnummer!

Sido – Einer Dieser Steine

Voor degene die een beetje thuis zijn in de Duitse muziekscene, is de naam Sido natuurlijk een bekende. Deze Duitse rapper heeft aardig naam gemaakt en is wereldberoemd in eigen land. Volkomen terecht overigens.

Duitse rap. Het klinkt misschien als iets dat niet lekker samengaat. Zoals een tosti van Fries Suikerbrood met oude kaas. Tot je het probeert. De combinatie is magisch.
Ik durf zelfs te zeggen dat Duits de mooiste taal is om in te rappen. Nog veel mooier dan Engels. Alles komt zo mooi aan in deze schitterende taal. Ik kan er intens van genieten. Heerlijk.

Afgelopen jaar kwam deze single uit, en wederom was het er één van ongekende schoonheid. Ook zingt er nog ene Mark Foster op mee. Geen idee wie het is.

Duitse Rap. Geef het gewoon eens een kans.

Michael Bublé – It’s A Beautiful Day

Ik ga hier toch bakken commentaar op krijgen, dus ik ga er niet veel woorden aan vuil maken.

Dit nummer is zoveel instant vrolijkheid, dat ik elke keer stuiterend en uberhappy bang ben voor een overdosis. Maar dat maakt me helemaal niet uit.

I fucking LOVE it. En nu u weer.

Macklemore & Ryan Lewis – Can’t Hold Us

Zo, dat was me het jaartje wel he, voor Macklemore?
Met de nodige hits en de controverse rondom zijn nummer “Same Love”, kun je wel zeggen dat zijn naam gevestigd is inmiddels.

Ook hier heb ik weer lang zitten twijfelen wat ik zou doen. Het nummer “Same Love” is zo magistraal, en zo vernieuwend, dat het eigenlijk in elke lijst thuishoort. Maar ik kies van elke artiest maar één nummer. En dat werd dus deze.

Waarom? Eigenlijk vrij simpel. Dit nummer heeft zo’n enorme power, gelijk vanaf de eerste seconde, dat het je in een paar minuten volledig oppompt en weer wegblaast. Alsof je op een racepaard zit en in volle vaart over een strand knalt. Damn.

Wat. Een. Nummer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s