And The Oscar Goes to….

Geplaatst: 22 februari 2015 in Blog, Film
Tags:, , , ,

IMG_1734

Elk jaar is zonder twijfel het grootste feestje voor de filmliefhebber de uitreiking van de Academy Awards, oftewel de Oscars.
Natuurlijk, er is genoeg op aan te merken. De presentatie is een voorbeeld van typische op de seconde gescripte politiek correcte laten-we-vooral-niemand-op-de-teentjes-trappen Amerikaanse kitsch. De vraagtekens over de invloed van de grote studio’s op de keuzes van de mensen die mogen stemmen. En ga zo maar verder.
Leuk en aardig allemaal, maar wat er nog steeds met kop en schouders bovenuit steekt, is de magie die enkel al rondom het woord “Oscar” hangt. Een genot.

Zo ook voor mij. Als groot filmverslinder en kenner, durf ik ondertussen wel te zeggen, is het in de weken voorafgaand aan het hele Oscarcircus weer een feestje. Sinds drie jaar kijk ik voor de uitreiking de films die genomineerd zijn voor Best Picture, want laten we wel wezen, dit is simpelweg de meest prestigieuze Oscar te winnen in het rijtje. Daarnaast kijk ik ook soms nog wel enkele uitzonderingen binnen de categorieën Best Actor/Actress en Best Supporting Actor/Actress. Maar daar trek ik voor mezelf de grens. Hypocriet? Nee hoor. Weet u de winnaar van het beeldje voor Best Original Score, Best Production Design of Best Makeup and Hairstyling van het jaar 2001 nog? Juist.

Voordat ik met jullie het rijtje doorloop (gezellig!), wil ik nog een paar dingen kwijt.
Allereerst was het dit jaar een geweldig jaar qua genomineerde films. Stuk voor stuk zijn ze, acht dit jaar, ontzettend sterk. En geloof me, dat is wel eens anders geweest de laatste jaren (2013 was niet te doen haast…) dus dat is prettig.
Daarnaast zit er een fijne afwisseling in qua genre. Niet alles is extreem heftig en zwaar. En dat is fijn, zeker gezien de winnaar van vorig jaar, 12 Years A Slave. Ik heb daar van bij moeten komen. Ga deze alsnog zien. Het moet. Hoe heftig ook.
Wat ook opviel is de overheersende aanwezigheid van biografische films. Maar liefst de helft van de genomineerden beschrijft het leven (of een periode daarvan) van iemand.

Goed, we gaan beginnen!

American Sniper
Er was rondom deze film veel te doen. En dat is goed. Het betekent dat de film ergens iets raakt. Het bleek ook wel uit de cijfers die de film genereerde aan de boxoffice. Maar wat dan?
De film verteld het waargebeurde verhaal van de Amerikaanse scherpschutter Chris Kyle, die vier maal diende in Irak en daar de meest dodelijke scherpschutter uit de Amerikaanse geschiedenis werd. Officieel schoot hij 160 mensen dood, maar naar het schijnt ligt het getal ergens rond de 200. De film laat in hoofdzaak zijn militaire leven zien en de vaak onmogelijke keuzes die hij moet maken. Maar het gaat ook dieper. Hoe vaker hij uitgezonden word, hoe meer mensen hij uitschakelt, hoe verder hij met zichzelf in de knoop raakt. Fascinerend.

De film kreeg door vele mensen het stempel “oorlogspropaganda” mee. En dat is te begrijpen. De film druipt van het Amerikanisme en de vaderlandse trots. En dat kan gaan storen. Het is daarom ook niet voor niets dat de film het in Amerika zo ontzettend goed doet. Men is nogal vaderlandslievend.

Toch kon ik er doorheen kijken (mede door een geweldige rol van Bradley Cooper) en keek ik eigenlijk gewoon maar een bij vlagen uiterst spannende film met soms gruwelijke momenten. Laat dat maar aan Clint Eastwood over, een man die ik inmiddels hoger heb zitten als regisseur dan als acteur.

Resumé: Een heerlijk stukje Amerikaans topvermaak met indrukwekkende scenes en een prachtrol van Cooper, maar die toch te weinig indruk achterlaat om nog eens te kijken. De Hubba-Bubba film van dit jaar. Fucking good while it lasted. Maar als de smaak eraf is ben je het alweer vergeten.

Boyhood
Zonder twijfel de meeste bijzondere film tussen alle genomineerden. Voor wie onder een steen heeft geleefd, de film is zo bijzonder omdat het filmen een kleine 12 jaar heeft geduurd. En dat is best lang.

De film volgt de 6-jarige Mason jr. die met zijn iets oudere zusje bij zijn moeder woont. Ook zijn flierefluitende vader ziet hij nog met enige regelmaat, maar de film focust zich op de opgroeiende Mason en de niet al te gelukkige weg die zijn moeder aflegt in de liefde.

Het is een heerlijke film. Een heerlijke, rustige film die voortkabbelt door de jaren heen terwijl je mensen ouder ziet worden en levens vorm krijgen. Wat dit alles zo fijn maakt, is dat de film zijn partytrick, de 12 jaar filmen, niet opzichtig exhibitioneert maar dat het geheel gewoon naadloos in elkaar overloopt. Ook de normale dingen die de film laat zien zijn een verademing. Gewoon een kampeertrip, of een onderonsje van tieners, het soort dingen die elke opgroeiende jongen meemaakt. Niet geforceerd. Niet opdringerig. Niet vervelend. Gewoon een rustige, fijne, mooie film.

Resumé: Prachtfilm, één van de betere die ik de afgelopen jaren zag. Patricia Arquette schittert als moeder Olivia en nieuwkomer Ellar Coltrane levert een knappe prestatie als hoofdpersoon Mason Jr.
En dan is er nog Ethan Hawke, als Mason Sr., die maar niet ouder wil worden zo lijkt het. Zeer de moeite waard.

Selma
De film die voor mij dit jaar totaal uit het niets kwam vallen. Ik had er nog nooit van gehoord namelijk. Erg slecht, ik weet het, maar hé, ik kan ook niet alles weten he?

Door deze bij mij totale onbekendheid, had ik er weinig verwachtingen van. Hetzelfde als dat ik vorig jaar met Gravity had. Man, hoe fout zat ik toen zeg.

Nu kan ik verklappen dat er min of meer hetzelfde gebeurde met Selma. Damn.
Ok, hij had misschien iets korter gekund, en ja, er worden behoorlijk wat open deuren ingetrapt, maar man. Wat een sterke en heftige film is het.

In 1965 organiseert dr. Martin Luther King jr. een aantal protesten in het stadje Selma om volledig en gelijkwaardig stemrecht voor de zwarte burgers in de US te verkrijgen. Deze protesten lopen volledig uit de klauwen, maar toch buigt men niet onder de druk van het racistische zuiden en die van een groot aantal politici. Men houdt vol. En met succes. Het bleek de laatste aanzet voor Lyndon B. Johnson om een wet te tekenen die de restricties rondom het stemmen ophief en strafbaar stelde.

De heftigheid van de rellen, de protesten en alles er omheen worden keihard en zonder franje in beeld gebracht. En dat hakt erin. Niet zo diep als bij 12 Years A Slave, maar toch. Het doet wat.
De idioterie van de rassenscheiding in een land als Amerika, nog maar zo kort geleden, is te bizar om je nu nog voor te kunnen stellen. Een film als Selma onderstreept dit nogmaals met dikke strepen. Wat de film echter het duidelijkst maakt, is dat er maar een paar moedige mensen nodig zijn om de wereld te veranderen.

Resumé: Hier en daar ramt het alle clichés erdoorheen en is het als geheel een overduidelijke Oscarfilm. Het verhaal is echter goud, en de rollen (grappig dat deze vrijwel allemaal door Britse acteurs vertolkt worden) worden met veel verve neergezet. Met name David Oyelowo maakt diepe indruk als Martin Luther King. Misschien niet de meest originele film, maar zeker niet te missen.

Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance)
Michael Keaton. Man, man, man, wat ben ik blij dat hij weer terug is! Als kind was die man voor mij erg groot, want hij was Batman. Dé Batman. En eigenlijk is hij dat nog steeds. Maar goed, na Batman was het op een rolletje hier en daar niet heel veel meer. En dat was best wel zonde eigenlijk. Ik heb hem gemist.

In Birdman speelt hij eigenlijk misschien wel een beetje zichzelf. Hij speelt Riggan Thomson, ooit een gevierd acteur als superheld Birdman, maar in de jaren erna uit de gratie geraakt. Nu probeert hij alles op alles te zetten om te laten zien dat hij het nog steeds kan. Hij schrijft, regisseert en speelt in een toneelstuk op Broadway. Niemand gelooft in hem, alles loopt mis, en daarnaast hoort hij ook nog eens constant de stem van zijn karakter Birdman in zijn hoofd.
Fictie en realiteit lopen prachtig door elkaar en af en toe vraag je je af of iets nou echt gebeurd, of dat het een hersenspinsel van Riggan is. Heel erg gaaf.

Resumé: Het is een genot om Keaton weer een een prachtrol te zien als afgezakte Hollywoodster. De hele stijl van de film is geweldig. Daarnaast is de hele film gefilmd alsof het één lang shot is. Nice.
Ik heb er erg van genoten. Het bizarre, het spel (Edward Norton en Emma Stone zijn ook behoorlijk op stoom), de setting, alles. Genieten. Met een hoofdletter. *doet Birdman geluidje*

The Theory Of Everything
In deze film volgen we het leven van misschien wel de slimste mens ooit, Stephen Hawking, vanaf het moment dat hij zijn eerste vrouw Jane ontmoet op Cambridge en kort daarna de eerste verschijnselen van zijn ziekte begint te merken. Niet dat dit samenhangt, maar goed.
Hij krijgt te horen dat hij een progressieve spierziekte heeft en men geeft hem nog hooguit een jaar of twee. Dat was begin jaren 60. En ja, hij is er nog steeds, ruim 50 jaar later.

De film is af en toe best langdradig. Toch blijft het boeien en daar is eigenlijk maar één simpele verklaring voor. Eddie Redmayne. Hij speelt een weergaloze rol als Hawking, zelfs zonder ook maar een woord te zeggen. Magistraal.

Resumé: Eddie. Redmayne. Punt.

The Grand Budapest Hotel
Zelfs bij het opschrijven van enkel de titel, voel ik al intens geluk. Wes Anderson staat bij mij op een heel hoog voetstuk. De man is een held. Al jaren maakt hij films in een soort eigen universum die zo uniek zijn, zo eigen en zo vrolijk, dat het me instant vult met geluk en liefde. Ik hou van die man.

Vorig jaar was ik daarom ook erg blij met The Grand Budapest Hotel. Als een kind zo hyper.
En wat was het een feest was het weer. De sfeer, het verhaal, de setting, de dialogen, de cast, alles. En over de cast gesproken, waar moet ik beginnen? Men staat in de rij voor Anderson. Zelfs de kleinste rollen worden door de grootste sterren ingevuld. Ralph Fiennes, Adrien Brody, Willem Dafoe, Harvey Keitel, Jude Law, Bill Murray, Tilda Swinton, Edward Norton, Tom Wilkinson, Jeff Goldblum, Owen Wilson, Jason Schwartzman en ga nog maar even verder. Niet normaal.

De film gaat over de perfectionistische hotelmanager Gustave H. Hij runt in de jaren 30 een luxueus hotel in een verzonnen Oostblok-staatje waar hij met name zijn oudere vrouwelijke klanten verzorgd. Als je begrijpt wat ik bedoel.
Als een van zijn vaste gasten vermoord word, is hij uiteraard verdacht. En dat is de start van een bizarre en kleurrijke rollercoaster die richting het eind van de film doordendert. Heerlijk.

Een film van Anderson is als een soort drugs. Je voelt je intens gelukkig in een compleet andere wereld voor zolang het duurt. En daarna is alles weer goed. Heerlijk.

Resumé: Gewoon een must-see. Instant geluk, instant blijdschap. Kan niet missen. Ik hou van je, Wes Anderson. Al is het in alles géén Oscarfilm. Maar who cares?

The Imitation Game
Alan Turing is de allergrootste onbekende (oorlogs)held aller tijden. De man heeft er voor gezorgd dat alles wat wij vandaag digitaal doen en kunnen, mogelijk is. Deze blog kwam tot stand door allerlei algoritmes die door hem bedacht zijn. Hij is de vader van Artificial Intelligence. En ga nog maar even door. Dankzij hem is de tweede wereldoorlog naar schatting ingekort met twee tot vier jaar. En toch pleegde de man eenzaam en alleen zelfmoord in 1954 na chemisch gecastreerd te zijn omdat hij veroordeeld was als homoseksueel. Dat was een misdaad in de jaren ’50 namelijk.
Pas in 2009 bood de toenmalige Britse premier Gordon Brown namens de hele regering zijn excuses aan vanwege de manier waarop Turing behandeld is. Daarna volgde pas in 2013 een officieel pardon van Queen Elizabeth II. Bijna 60 jaar na dato. Bizar.

De film gaat over Turing en zijn zoektocht tijdens de tweede wereldoorlog naar een machine die de Duitse Enigma kan kraken. Turing, gespeeld door specialist in vreemde autistische figuren Benedict Cumberbatch, lukt het uiteindelijk. Het geheel is lekker vlot en spannend in beeld gebracht en kijkt wel gewoon lekker weg.

Resumé: Ouderwets spannende film met opnieuw een lekker vreemde rol van Cumberbatch die hem als een handschoen past. Daarnaast is het vooral een eerbetoon aan een grote held die veel te weinig mensen kennen. Alan Turing.

Whiplash
Op papier de saaiste film van het stel. Een jonge drummer wil een hele goeie drummer worden.
Maar wacht, er is meer. Hij krijgt tijdens zijn lessen te maken met een hele nare leraar in de vorm van J.K. Simmons. Simmons speelt de rol van zijn leven. Een hele enge, bloedstollende, angstaanjagende rol. Ik durfde nadat ik hem gezien had, bijna niet meer met het licht uit te slapen.
Geweld zit er bijna niet in, in Whiplash. Fysiek dan. Mentaal gaan alle registers open en breekt de hel los.
Ook de manier waarop alles gefilmd is draagt bij aan de beklemmende sfeer. Alles is klein en donker.

Naast Simmons speelt Miles Teller de hoofdrol. En dat doet hij haast met evenveel power en bezieling als zijn tegenspeler. De obsessieve soort van dwang waar hij langzaam maar zeker in wegglijdt is angstaanjagend. De twee zijn erg aan elkaar gewaagd en tillen het geheel daardoor naar een hoger plan. De één probeert elke keer weer nét boven de ander uit te stijgen. Magistraal toewerkend naar een meesterlijk einde.

Resumé: Een rasechte, heerlijke, pure acteursfilm. Bijna alles valt weg naast Teller (gaan we nog veel van horen) en met name Simmons in deze angstaanjagende rollercoaster op jazzmuziek. Belachelijk goed. Zien!

And the Oscar goes to…
En dan nu het moeilijke gedeelte. Welke film krijgt de Oscar? En welke acteurs/actrices? Het is best lastig. Ik zal daarom m’n persoonlijke favorieten geven, en daarna mijn voorspelling.

Dan’s Top 3 Best Picture:

3. Boyhood;
2. Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance);
1. Whiplash

Erg close, de nummers 1 en 2. Zoals ik al zei, de rest van de films waren absoluut de moeite waard. Maar het zijn juist de films met dat kleine beetje extra dat het hem doet. Birdman en Whiplash waren erg close. Maar het allesvernietigende spel van J.K. Simmons en Miles Teller in Whiplash, gaf voor mij de doorslag.

Dan’s Best Actor: Eddie Redmayne – The Theory of Everything

Zonder twijfel de meest indrukwekkende hoofdrolspeler van dit jaar. Een tour de force die indruk maakte en dat ook zeker tijdens de Oscars zal doen.

Dan’s Best Actress: Geen idee. Bijna geen een van gezien.

Dan’s Best Supporting Actor: J.K. Simmons – Whiplash

Kan niet anders. Wat een angstaanjagende kracht legt de man in zijn rol neer. Man…

Dan’s Best Supporting Actress: Patricia Arquette – Boyhood

Geweldige rol als moeder die worstelt met alles in haar leven en ook nog eens voor haar twee kinderen moet zorgen terwijl ze werkt, studeert, en alles wat er bij komt kijken. Prachtig.

Voorspelling;

Winnaar Best Picture: Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance)
Precies het gekke waar men in Hollywood bij de Oscars van zal houden. Prestigieus, anders, origineel, goed verhaal. De winnaar dus.
Winnaar Best Actor: Eddie Redmayne – The Theory of Everything
Kan bijna niet misgaan, maar goed, het blijven de Oscars. Steve Carell kan een vreemde outsider zijn.
Winnaar Best Actress: Julianne Moore – Still Alice
Niet gezien, maar wat ik er van zag, zag er erg goed uit.
Winnaar Best Supporting Actor: J.K. Simmons – Whiplash
Zet die naam alvast maar op het beeldje. Yep.
Winnaar Best Supporting Actress: Patricia Arquette – Boyhood
Deze is wel lastig hoor. Emma Stone doet namelijk ook serieus een gooi naar het beeldje. Ik ga op m’n gevoel af en zeg toch Arquette.

We gaan het zien morgen. Spannend en leuk is het weer. Hoe dan ook, ga lekker films kijken nu. Gewoon, lekker doen. Films zijn fijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s